I'm supposed to say something good right now
But love kicked me in the ding-ding-ding
I'm laying on the floor and the bitch keeps kicking
Karma ?
If karma would exist, I would be with you
I wouldn't be hurt, I wouldn't cry
Cuz honestly I've got more things to do
Better things.
I could kiss you right about now
You would kiss me back
You would say I mean the world to you
And I would answer, is that all I do?
donderdag 26 augustus 2010
Vroege vogel
Hier zit ik dan om 05.11 a.m. in de vroege ochtend achter mijn laptop met een fles cranberry sap. Zoals weersloerie Kelly al voorspelde: vannacht blijft het niet droog.. Op de één of andere manier lijk ik de slaap niet te kunnen vatten, of andersom, het is maar hoe je het bekijkt. Daar lag ik dus, uren in bed naar mijn plafond te staren, proberen uit te vogelen wat mijn doel is. Of tenminste welke richting ik uit moet.
Ik weet het niet. Momenteel ben ik al tien maanden van school, acht maanden single, twee maanden werkloos en één maand (en ik kan het niet mooier laten klinken dan het is) BLUT. De meeste affectie krijg ik van mijn chihuahua Zui, en zelfs zij gromt wanneer ze verwikkeld is in belangrijkere zaken dan ik; kluiven aan haar botje bijvoorbeeld. Kelly die in haar nieuwe reclame voor een niet nader te bespreken website de fameuze woorden “Oant moarn” van sbs6’s disfunctionerende weerman Piet Paulusma op grandioze manier weet nog irritanter te laten klinken is tegenwoordig het hoogtepunt van mijn avond/nacht.
Toevallig heb ik zeven dagen geleden heb ik mijzelf het doel gezet om Twilight: Breaking Dawn, á zevenhonderd pagina’s binnen zeven dagen uit te lezen, en ik deed het binnen zes dagen, dat verdient wel een applausje. Ik prefereer eigenlijk een lekker glas rosé, echter, door recente ontwikkelingen betreffende de staat van mijn hersenen en lever heb ik besloten dit eens links te laten liggen.
Wat ik er al niet voor over zou hebben om lepeltje lepeltje midden in de nacht wakker te worden naast een heerlijke verschijning – met het liefst een mediterraans uiterlijk – om alles te doen behalve slapen…puzzelen bijvoorbeeld. Naakt twister spelen is ook een optie hoog op mijn wishlist. Hem in zijn nek kussen, zachtjes in zijn lip bijten, de verlangen in elkaars ogen zien, zijn handen over mijn lichaam laten gaan…ik dwaal af. Oftewel: acht maanden single is geen pretje, iedereen die mij kent weet dat alleen zijn voor gelijk staat aan een death sentence. Een aantal dagen geleden werd ik wakker met een bijna orgasme, met de nadruk op BIJNA.
Toch moet ik nadenken over het feit wie ik nu eigenlijk voor de gek houd of wil houden, ik heb geen tijd voor een relatie en het wonen bij mijn ouders geeft ook niet bepaald een mogelijkheid voor passievolle nachtelijke escapades (lees: neukfestijen). Okee, ik heb zeeën van tijd zou je zeggen, afgaand op mijn huidige leefstijl: het hebben van geen leven. Ik date ook wel. Hier en daar. Soort van. Denk ik. Mentaal gezien ben ik er blijkbaar nog niet klaar voor. Ook zijn mijn eisen verschrikkelijk, punt. Tijdens de afgelopen acht maanden is er één persoon geweest waarvan ik dacht: jij moet hem zijn, de volgende. Niets mis met hem, hij heeft passie voor wat hij doet, ambities, hij is ontzettend lief, aardig. Hij is zelfs heet. Enige obstakel is TIJD, patience is a virtue en ik ben niet bepaald virtuous. Ja, ik lieg niet. Nu ik even nadenk heb ik het gevoel dat ik mezelf even moet slaan. Één moment hoor.
AUCH!
Okee, waar waren we? Acht maanden single, blut, oant moarn, zevenhonderd pagina’s in zeven dagen, de volgende, ik die dom doe…aha. Eigelijk kan er ook over mijn feitelijke probleem worden heengedraaid, dus blijf ik dat ook gewoon doen. Eerlijk zijn tegen mijzelf en bepaalde mensen heeft me de afgelopen dagen wederom zwaar in mijn ass gebeten. Waarom is voor mij ook een vraag. Tussen waarheid en leugen lag voor mij vaak een glibberig pad, op liefdes gebied gezien, en ik ben geneigd om mijn oude gewoonte weer in gebruik te nemen. Of ervoor zorgen dat daar geen noodzaak voor is. Vanaf nu zal ik meer aandacht besteden aan het focussen op positieve energie overal om mij heen. Misschien dat ik ooit een simpel en motiverend PEP-versje voor mijzelf moet verzinnen, als personal soundtrack om het zo te noemen. Iets in de trant van: “Je kunt alles wat je wilt want je hebt een grote bil!” Dat is natuurlijk slechts een richtlijn.
Eenmaal aangekomen bij het onderwerp positieve energie, lijkt het mij ook toepasselijk om een aantal mensen te ontwijken tijdens deze nieuwe ingeslagen richting. Te ontwijken mensen: Maxime Verhagen – wat een rotkop zeg -; Heidi Montag –te weinig zelfvertrouwen, te grote siliconen-; Kanye West –hij bugged me gewoon-; en Maik de Boer –en dat is niets ten nadele van de oorlog-.
Afijn, mooi dat ook ik mijzelf niet serieus lijk te nemen. Geen relatie, geen school tot oktober, geen inkomen, geen héérlijke seks. Zo staat het er nu voor. Gelukkig dat ik beschik over talent, intelligentie, humor, sarcasme, gladde benen, een getande huid en een gezonde dosis zelfspot!
Ik weet het niet. Momenteel ben ik al tien maanden van school, acht maanden single, twee maanden werkloos en één maand (en ik kan het niet mooier laten klinken dan het is) BLUT. De meeste affectie krijg ik van mijn chihuahua Zui, en zelfs zij gromt wanneer ze verwikkeld is in belangrijkere zaken dan ik; kluiven aan haar botje bijvoorbeeld. Kelly die in haar nieuwe reclame voor een niet nader te bespreken website de fameuze woorden “Oant moarn” van sbs6’s disfunctionerende weerman Piet Paulusma op grandioze manier weet nog irritanter te laten klinken is tegenwoordig het hoogtepunt van mijn avond/nacht.
Toevallig heb ik zeven dagen geleden heb ik mijzelf het doel gezet om Twilight: Breaking Dawn, á zevenhonderd pagina’s binnen zeven dagen uit te lezen, en ik deed het binnen zes dagen, dat verdient wel een applausje. Ik prefereer eigenlijk een lekker glas rosé, echter, door recente ontwikkelingen betreffende de staat van mijn hersenen en lever heb ik besloten dit eens links te laten liggen.
Wat ik er al niet voor over zou hebben om lepeltje lepeltje midden in de nacht wakker te worden naast een heerlijke verschijning – met het liefst een mediterraans uiterlijk – om alles te doen behalve slapen…puzzelen bijvoorbeeld. Naakt twister spelen is ook een optie hoog op mijn wishlist. Hem in zijn nek kussen, zachtjes in zijn lip bijten, de verlangen in elkaars ogen zien, zijn handen over mijn lichaam laten gaan…ik dwaal af. Oftewel: acht maanden single is geen pretje, iedereen die mij kent weet dat alleen zijn voor gelijk staat aan een death sentence. Een aantal dagen geleden werd ik wakker met een bijna orgasme, met de nadruk op BIJNA.
Toch moet ik nadenken over het feit wie ik nu eigenlijk voor de gek houd of wil houden, ik heb geen tijd voor een relatie en het wonen bij mijn ouders geeft ook niet bepaald een mogelijkheid voor passievolle nachtelijke escapades (lees: neukfestijen). Okee, ik heb zeeën van tijd zou je zeggen, afgaand op mijn huidige leefstijl: het hebben van geen leven. Ik date ook wel. Hier en daar. Soort van. Denk ik. Mentaal gezien ben ik er blijkbaar nog niet klaar voor. Ook zijn mijn eisen verschrikkelijk, punt. Tijdens de afgelopen acht maanden is er één persoon geweest waarvan ik dacht: jij moet hem zijn, de volgende. Niets mis met hem, hij heeft passie voor wat hij doet, ambities, hij is ontzettend lief, aardig. Hij is zelfs heet. Enige obstakel is TIJD, patience is a virtue en ik ben niet bepaald virtuous. Ja, ik lieg niet. Nu ik even nadenk heb ik het gevoel dat ik mezelf even moet slaan. Één moment hoor.
AUCH!
Okee, waar waren we? Acht maanden single, blut, oant moarn, zevenhonderd pagina’s in zeven dagen, de volgende, ik die dom doe…aha. Eigelijk kan er ook over mijn feitelijke probleem worden heengedraaid, dus blijf ik dat ook gewoon doen. Eerlijk zijn tegen mijzelf en bepaalde mensen heeft me de afgelopen dagen wederom zwaar in mijn ass gebeten. Waarom is voor mij ook een vraag. Tussen waarheid en leugen lag voor mij vaak een glibberig pad, op liefdes gebied gezien, en ik ben geneigd om mijn oude gewoonte weer in gebruik te nemen. Of ervoor zorgen dat daar geen noodzaak voor is. Vanaf nu zal ik meer aandacht besteden aan het focussen op positieve energie overal om mij heen. Misschien dat ik ooit een simpel en motiverend PEP-versje voor mijzelf moet verzinnen, als personal soundtrack om het zo te noemen. Iets in de trant van: “Je kunt alles wat je wilt want je hebt een grote bil!” Dat is natuurlijk slechts een richtlijn.
Eenmaal aangekomen bij het onderwerp positieve energie, lijkt het mij ook toepasselijk om een aantal mensen te ontwijken tijdens deze nieuwe ingeslagen richting. Te ontwijken mensen: Maxime Verhagen – wat een rotkop zeg -; Heidi Montag –te weinig zelfvertrouwen, te grote siliconen-; Kanye West –hij bugged me gewoon-; en Maik de Boer –en dat is niets ten nadele van de oorlog-.
Afijn, mooi dat ook ik mijzelf niet serieus lijk te nemen. Geen relatie, geen school tot oktober, geen inkomen, geen héérlijke seks. Zo staat het er nu voor. Gelukkig dat ik beschik over talent, intelligentie, humor, sarcasme, gladde benen, een getande huid en een gezonde dosis zelfspot!
vrijdag 30 juli 2010
What if.. ?
What if the sky was pink and the clouds were green?
What if heads were purple and limbs were blue?
What if nothing was what it seems?
What if you were me and I were you?
What if the world was flat in stead of round
What if the birds couldn't sing and didn't make a sound..
What if we had four fingers and two pair of legs?
What if women wouldn't get pregnant but in stead lay eggs?
What if you and I were never meant?
What if you and I were nothing? Not even friends?
What if I hadn't cheat, what if I hadn't lied?
What if all those times, you never made me cry?
What if my love had never found your heart?
What if our love knew no ending, not even a start?
Would we notice each other and kiss when we would meet?
Would we stop to say hi in the middle of a street?
What if I were you, and you were me.. ?
I would push myself of a cliff to set my love free.
What if heads were purple and limbs were blue?
What if nothing was what it seems?
What if you were me and I were you?
What if the world was flat in stead of round
What if the birds couldn't sing and didn't make a sound..
What if we had four fingers and two pair of legs?
What if women wouldn't get pregnant but in stead lay eggs?
What if you and I were never meant?
What if you and I were nothing? Not even friends?
What if I hadn't cheat, what if I hadn't lied?
What if all those times, you never made me cry?
What if my love had never found your heart?
What if our love knew no ending, not even a start?
Would we notice each other and kiss when we would meet?
Would we stop to say hi in the middle of a street?
What if I were you, and you were me.. ?
I would push myself of a cliff to set my love free.
zondag 25 juli 2010
Don't stand to close to the water.
Sooner or later; it had to come; the true encounter with my feelings.
I saw the light. Or better, I encountered myself drunk and heartbroken in the water. I lost my balance; I fell. And I fell hard. I did not even fell directly into the water; something thought it would be funny if first I would slam against the side of a boat. Metaphorically speaking of course.
I saw my life flashing before my eyes and felt the cold water touch my skin. How did it come this far? For just a second, I wasn't planning on swimming. Just a second, I gave up. My Birkenstocks still on my feet, keys in my pocket and phone no where to be found. First things first.
Get out of the water Alys. Trying to climb on a boat wasn't paying off. In the distance I saw white stairs against the side of the wall. All I could think and feel were pain and cold. There must have been an angel on my shoulder I remember thinking.
Further down the street, in the middle of it, I saw a red light blinking. I walked towards it, and there it was..my phone. Unharmed, waiting for me. It was so cold. I was so close, so I called. But the angel on my shoulder wasn't there anymore. In my effort walking to the main road I fainted. Explaining the gigantic bump on my head. I remember a homeless man trying to get me up, asking people passing by for help. Nothing. I was so close. Nothing. Now I am at peace. At least I did not give up. Giving up on something I believe in ain’t my style. Good news for me though. I stopped believing. All the love I had turned into hate. A hate so deep, Lucifer himself would be petrified.
Having to have done bad things, does not make me a bad person. Having to have done nothing when you could have done something, is what makes you an empty person. Yes I encountered myself. In the name of love, or something that seemed like it, I have done some fucked up shit. This being the worst of all. It hurts as a mofo. I am a shamed of being as weak as I was. I had stored all my anger and pain deep inside. I laughed when nothing was funny, I smiled when nothing was good and I changed when it wasn’t worth to be different. Nobody who knew. Nobody who noticed. Nobody who cared. But at least I know now. Now I know. You come alone, you die alone. In the mean while, we hope to live side by side with the people genuinely loving and caring for us.
I saw the light. Or better, I encountered myself drunk and heartbroken in the water. I lost my balance; I fell. And I fell hard. I did not even fell directly into the water; something thought it would be funny if first I would slam against the side of a boat. Metaphorically speaking of course.
I saw my life flashing before my eyes and felt the cold water touch my skin. How did it come this far? For just a second, I wasn't planning on swimming. Just a second, I gave up. My Birkenstocks still on my feet, keys in my pocket and phone no where to be found. First things first.
Get out of the water Alys. Trying to climb on a boat wasn't paying off. In the distance I saw white stairs against the side of the wall. All I could think and feel were pain and cold. There must have been an angel on my shoulder I remember thinking.
Further down the street, in the middle of it, I saw a red light blinking. I walked towards it, and there it was..my phone. Unharmed, waiting for me. It was so cold. I was so close, so I called. But the angel on my shoulder wasn't there anymore. In my effort walking to the main road I fainted. Explaining the gigantic bump on my head. I remember a homeless man trying to get me up, asking people passing by for help. Nothing. I was so close. Nothing. Now I am at peace. At least I did not give up. Giving up on something I believe in ain’t my style. Good news for me though. I stopped believing. All the love I had turned into hate. A hate so deep, Lucifer himself would be petrified.
Having to have done bad things, does not make me a bad person. Having to have done nothing when you could have done something, is what makes you an empty person. Yes I encountered myself. In the name of love, or something that seemed like it, I have done some fucked up shit. This being the worst of all. It hurts as a mofo. I am a shamed of being as weak as I was. I had stored all my anger and pain deep inside. I laughed when nothing was funny, I smiled when nothing was good and I changed when it wasn’t worth to be different. Nobody who knew. Nobody who noticed. Nobody who cared. But at least I know now. Now I know. You come alone, you die alone. In the mean while, we hope to live side by side with the people genuinely loving and caring for us.
woensdag 21 juli 2010
Do.
If you would hate me, I'd say; bring on the pain,
If you would want me, i'd say; just play your game,
If you would love me, I'd say; cherish me untill eternity,
Bless me with dreams and shine your light on me,
Keep me safe, keep me from fear,
Protect me for ever and keep me near,
Make me scream, make me cry,
But at the same time, whipe the tears from my eye,
Take me by the hand, promiss we'll never part,
Look at my eyes and close me in your heart,
If you would love me, I would love
you too,
If you would ask, I'd say; I will forever do
Your love is a blessing from He,
He who I love, He who sets us free,
You and I, we don't differ that much,
You feel it too, everytime we touch,
If there is a Lucifer he would laugh so hard,
Cause even a love like ours, couldn't prevent us to part,
So what if we're different, so what if we're lost,
We are one another and serve the same Lord,
Allah, Jehova, God or Dja We,
You and I are the same... alleen wij twee.
If you would want me, i'd say; just play your game,
If you would love me, I'd say; cherish me untill eternity,
Bless me with dreams and shine your light on me,
Keep me safe, keep me from fear,
Protect me for ever and keep me near,
Make me scream, make me cry,
But at the same time, whipe the tears from my eye,
Take me by the hand, promiss we'll never part,
Look at my eyes and close me in your heart,
If you would love me, I would love
you too,
If you would ask, I'd say; I will forever do
Your love is a blessing from He,
He who I love, He who sets us free,
You and I, we don't differ that much,
You feel it too, everytime we touch,
If there is a Lucifer he would laugh so hard,
Cause even a love like ours, couldn't prevent us to part,
So what if we're different, so what if we're lost,
We are one another and serve the same Lord,
Allah, Jehova, God or Dja We,
You and I are the same... alleen wij twee.
zaterdag 10 juli 2010
Kind van de wereld
Ik ben een kind van de wereld.
Vraag me waar ik vandaan kom en ik zal het volgende antwoorden: ik ben een kind van God, een voortzetsel van de aarde, een engel van de hemel, een persoon van de wereld, pion van de technologie en de liefde van mijn ouders. Net als jij, jouw naasten en jouw buren. Net als iedere ander heb ik mijn persoonlijke errors, mis-calculaties en systeemfouten. Ja, de mens heeft fouten, alleen zijn de meesten te hypocriet om dit in te zien. Ik ben een kind van de wereld gevangen in een systematische sleur van een door anderen gecontroleerde maatschappij en "realiteit".
Ik ben een kind dat opstaat en vervolgens de planning overhoop haalt. Weg met de doctrine van de maatschappij van nu. Naar mijn ervaringen ben ik een kind van God, geen mak lammetje of hoopje deeg welke kan worden gevormd naar anders wil en wensen. Dag na dag, keer op keer: opstaan, baden, ontbijt, studie/werk, boodschappen, koken, socialisen, ik-tijd, baden, slapen, waarna de volgende dag, de dag erna en die dag dáárna de cyclus zichzelf voortzet. Een vicieuze cirkel kent immers geen invalshoeken; haakjes, ogen en lussen zijn voor eigen risico. En risico's zijn nou eenmaal risico's omdat niet iedereen ze neemt. Iedereen twijfelt, iedereen kent angsten, dit is echter geen reden om je leven tot in de detail te plannen, of nog erger, je leven een vast patroon te geven. Meestal realiseer je zoiets niet tot er een moment komt waarop er even niets te doen is wat aan een dagelijks/wekelijks patroon voldoet, óf wanneer je toch je keerpunt bereikt. Mijn keerpunt kwam nog net op tijd. Keerpunt voor mij was de ochtend waarop ik een stap de bakkerij in zette en de mevrouw achter de toonbank vriendelijk vroeg: twee eierkoeken en een krentenbol? De voorspelbaarheid van mijn leven was zelfs zichtbaar in de ogen van de parttime verkoop medewerkster bij de bakkerij. Misschien dat ik mijn leven op de rails moest zetten.
Mijn leven weer op de rails zetten...? Mijn leven gaat "goed", staat op het spoor naar de stellingen van de hedendaagse maatschappij. Voor zover ik het weet heeft een spoor een begin, en een eindpunt en soms is het begin het einde. Een spoor staat vast. Het lot is echter veranderlijk door de keuzes waar je gaandeweg voor wordt gesteld. Laat die trein van de hedendaagse sleur eens ontsporen en neem de wandel route. Geniet. Neem elk geluid, elke geur, elke kleur en elke lach in je op.
Gisteren was van hen.
Vandaag is jouw dag.
Vraag me waar ik vandaan kom en ik zal het volgende antwoorden: ik ben een kind van God, een voortzetsel van de aarde, een engel van de hemel, een persoon van de wereld, pion van de technologie en de liefde van mijn ouders. Net als jij, jouw naasten en jouw buren. Net als iedere ander heb ik mijn persoonlijke errors, mis-calculaties en systeemfouten. Ja, de mens heeft fouten, alleen zijn de meesten te hypocriet om dit in te zien. Ik ben een kind van de wereld gevangen in een systematische sleur van een door anderen gecontroleerde maatschappij en "realiteit".
Ik ben een kind dat opstaat en vervolgens de planning overhoop haalt. Weg met de doctrine van de maatschappij van nu. Naar mijn ervaringen ben ik een kind van God, geen mak lammetje of hoopje deeg welke kan worden gevormd naar anders wil en wensen. Dag na dag, keer op keer: opstaan, baden, ontbijt, studie/werk, boodschappen, koken, socialisen, ik-tijd, baden, slapen, waarna de volgende dag, de dag erna en die dag dáárna de cyclus zichzelf voortzet. Een vicieuze cirkel kent immers geen invalshoeken; haakjes, ogen en lussen zijn voor eigen risico. En risico's zijn nou eenmaal risico's omdat niet iedereen ze neemt. Iedereen twijfelt, iedereen kent angsten, dit is echter geen reden om je leven tot in de detail te plannen, of nog erger, je leven een vast patroon te geven. Meestal realiseer je zoiets niet tot er een moment komt waarop er even niets te doen is wat aan een dagelijks/wekelijks patroon voldoet, óf wanneer je toch je keerpunt bereikt. Mijn keerpunt kwam nog net op tijd. Keerpunt voor mij was de ochtend waarop ik een stap de bakkerij in zette en de mevrouw achter de toonbank vriendelijk vroeg: twee eierkoeken en een krentenbol? De voorspelbaarheid van mijn leven was zelfs zichtbaar in de ogen van de parttime verkoop medewerkster bij de bakkerij. Misschien dat ik mijn leven op de rails moest zetten.
Mijn leven weer op de rails zetten...? Mijn leven gaat "goed", staat op het spoor naar de stellingen van de hedendaagse maatschappij. Voor zover ik het weet heeft een spoor een begin, en een eindpunt en soms is het begin het einde. Een spoor staat vast. Het lot is echter veranderlijk door de keuzes waar je gaandeweg voor wordt gesteld. Laat die trein van de hedendaagse sleur eens ontsporen en neem de wandel route. Geniet. Neem elk geluid, elke geur, elke kleur en elke lach in je op.
Gisteren was van hen.
Vandaag is jouw dag.
maandag 31 mei 2010
Het roer om
De laatste tijd merk ik dat ik mijn prioriteiten overhoop heb gehaald en orde heb kunnen creëren in alle chaos. Alle aspecten van mijn leven zijn even grondig geanalyseerd door yours truly en daarbij heb ik passende en realistische doelstellingen kunnen plaatsen.
Trés SMART allemaal. Prioriteiten betreft vrienden, gezin/familie, liefde, mannen en financiën zijn geheel veranderd: ik probeer zo veel mogelijk tijd vrij te maken om leuke dingen met vrienden te doen, en dat lukt me aardig moet ik zeggen!
Ik probeer de band met mama, papa en broerlief weer te herstellen na mijn hectische puberende jaren..wat al helemaal goed lijkt te gaan! Wederzijds begrip was nog nooit zo duidelijk!
Betreft de liefde sta ik op steevast op numero uno, maar hij is altijd welkom. Ook hier zijn alle prioriteiten om. Waar ik eerst om zelfvertrouwen vroeg, vraag ik nu om zelfbewustzijn. Waar ik eerst om heetheid vroeg, vraag ik nu om charisma. Waar ik eerst om attitude vroeg vraag ik nu om kindness. Zachtaardigheid is het sleutelwoord. Een echte man is niet bang om zijn verdediging naar beneden te halen en simpelweg lief te zijn. Geen dubbele betekenis bij opmerkingen en geen raadsels. Neukertje of geen neukertje, soulmate of niet. Een mooi gezichtje is mooi meegenomen, maar inhoud maakt de deal. Inhoud.
Ik heb mijn hele gedachtegang aangepast. Ik ging van liking mannen met serieus (onterecht) aanwezige zelfvertrouwen naar mannen die met beide benen op de grond staan. Heel vervelend dat juist die mannen gaan voor vrouwen die met beide benen op de grond staan en dan val ik net even buiten de boot.
Ik zweef ergens tussen hemel en aard waar ik mijn eigen kleine universum heb ingericht. Moet ik dan toch met beide benen terug naar aard komen of kan ik één been rustig rond laten zweven? In plaats van twee voetafdrukken, één voetafdruk achterlaten? Een uniek nalatenschap van mij aan deze wereld. Een stukje Alysia. Een stukje van mij persoonlijkheid, van mijn hart, van mijn ziel en gedachten. Helaas kan ik de laatste tijd niet meer herinneren wat mijn gedachten zijn, beter gezegd: ik kan mij niet eens herinneren wat er afgelopen vrijdag is gebeurd. Een stukje van mijn ziel is gebroken. Dat kleine stukje wat mij defineert als persoon. Ja. Ik heb mijn prioriteiten omgegooid in de hoop dat dit als lijm voor de breuk kan dienen. Ergens doet dit het ook wel, maar ik doe mezelf te kort. Nog nooit is het glas bij mij zo vol geweest en nooit eerder heb ik zo graag iets willen breken. Het gaat allemaal zo goed, zo consistent. Zo niet ik. Met grote ogen staar ik naar een halfvol glas met een grote lach met in mijn achterhoofd een klok die aftelt. Aftelt naar het punt dat het allemaal weer weg is. Gek genoeg lijkt dat punt nog niet te komen.
Daarentegen is mijn eigen kookpunt op één front zeker al bereikt. Sinds begin maart werk ik 25 uur per week voor een klein bedrijf. Het is zeker niet mijn droombaan, maar het is wel 1 van de langste banen die ik ooit heb gehad (en dat zijn er veel). Ik kan nog niet op een spenderings tour gaan, maar ach, na drie jaar ziet mijn banksaldo alsnog even de positieve kant van het (bank)leven.
Kookpunt? Recentelijk betrap ik mijzelf steeds meer op suïcidale gedachtes enkel om onder werk uit te komen. De meeste recente gedachte betreft nasi met sate welk al een week in de koeling staat en niet meer zo fris ruikt. Enige gedachte die door mijn hoofd flitst: misschien krijg ik voedsel-vergiftiging en hoef ik morgen niet naar werk... En neem het van mij aan: op het moment dat het ziekenhuis aantrekkelijker klinkt dan kantoor is je kookpunt wel bereikt.
Uiterst curieus..op het moment dat alles in je voordeel begint te werken word het allemaal een sleur. Toen mijn bank rekening aangaf: debet 2500 euro, ik nooit naar school ging, mijn rekeningen niet kon betalen, verslaafd was aan oreo's en blaasontstekingen bij de vleet had was mijn leven meer eigen.
Meer ik.
Nu schrikt het me af. Ik ben voor het eerst in 21 jaar enigszins verantwoordelijk bezig en it makes me want to shit my pants! Ik plan, ik werk, ik leef, ik geniet, ik drink zoveel dat weekenden een big blurr zijn en allemaal omdat het KAN.
Realiteit is:
- dat ik niet van plannen houd, ik vind het iets voor mensen die bang zijn om de regie over hun leven te verliezen
- dat werken op een kantoor voor mij het equivalent is van mezelf opsluiten in een kamertje met speakers waaruit luid galmt "ik ben verliefd, sjaleliesjalela" van cynische Sieneke,
- dat alcohol het slechtste in mij naar boven haalt en ik het dus beter kan laten staan
- dat elke door-de-weekse dag opstaan om 8 uur in de ochtend om mezelf vervolgens redenen aan te praten waarom ik MOET werken simpelweg tegen mijn principes indruist.
Dus pak ik het ietswat anders aan. Een kleine stap voor nu, maar ik hoop natuurlijk dat het mij veel verder brengt, ik ga met de wind mee. Ik zal mijn dromen achterna gaan want niet alles komt aanwaaien.De vertederende hand van het leven heeft misschien dan toch een aai over mijn leven gegeven en mij rustig doen ontwaken. Ik sta positief in het leven en sta mijn vrouwtje. Nog even door de zure appel heen bijten, en het paradijs zal in het verschiet liggen.
Bienvenue L'Anvers!
Trés SMART allemaal. Prioriteiten betreft vrienden, gezin/familie, liefde, mannen en financiën zijn geheel veranderd: ik probeer zo veel mogelijk tijd vrij te maken om leuke dingen met vrienden te doen, en dat lukt me aardig moet ik zeggen!
Ik probeer de band met mama, papa en broerlief weer te herstellen na mijn hectische puberende jaren..wat al helemaal goed lijkt te gaan! Wederzijds begrip was nog nooit zo duidelijk!
Betreft de liefde sta ik op steevast op numero uno, maar hij is altijd welkom. Ook hier zijn alle prioriteiten om. Waar ik eerst om zelfvertrouwen vroeg, vraag ik nu om zelfbewustzijn. Waar ik eerst om heetheid vroeg, vraag ik nu om charisma. Waar ik eerst om attitude vroeg vraag ik nu om kindness. Zachtaardigheid is het sleutelwoord. Een echte man is niet bang om zijn verdediging naar beneden te halen en simpelweg lief te zijn. Geen dubbele betekenis bij opmerkingen en geen raadsels. Neukertje of geen neukertje, soulmate of niet. Een mooi gezichtje is mooi meegenomen, maar inhoud maakt de deal. Inhoud.
Ik heb mijn hele gedachtegang aangepast. Ik ging van liking mannen met serieus (onterecht) aanwezige zelfvertrouwen naar mannen die met beide benen op de grond staan. Heel vervelend dat juist die mannen gaan voor vrouwen die met beide benen op de grond staan en dan val ik net even buiten de boot.
Ik zweef ergens tussen hemel en aard waar ik mijn eigen kleine universum heb ingericht. Moet ik dan toch met beide benen terug naar aard komen of kan ik één been rustig rond laten zweven? In plaats van twee voetafdrukken, één voetafdruk achterlaten? Een uniek nalatenschap van mij aan deze wereld. Een stukje Alysia. Een stukje van mij persoonlijkheid, van mijn hart, van mijn ziel en gedachten. Helaas kan ik de laatste tijd niet meer herinneren wat mijn gedachten zijn, beter gezegd: ik kan mij niet eens herinneren wat er afgelopen vrijdag is gebeurd. Een stukje van mijn ziel is gebroken. Dat kleine stukje wat mij defineert als persoon. Ja. Ik heb mijn prioriteiten omgegooid in de hoop dat dit als lijm voor de breuk kan dienen. Ergens doet dit het ook wel, maar ik doe mezelf te kort. Nog nooit is het glas bij mij zo vol geweest en nooit eerder heb ik zo graag iets willen breken. Het gaat allemaal zo goed, zo consistent. Zo niet ik. Met grote ogen staar ik naar een halfvol glas met een grote lach met in mijn achterhoofd een klok die aftelt. Aftelt naar het punt dat het allemaal weer weg is. Gek genoeg lijkt dat punt nog niet te komen.
Daarentegen is mijn eigen kookpunt op één front zeker al bereikt. Sinds begin maart werk ik 25 uur per week voor een klein bedrijf. Het is zeker niet mijn droombaan, maar het is wel 1 van de langste banen die ik ooit heb gehad (en dat zijn er veel). Ik kan nog niet op een spenderings tour gaan, maar ach, na drie jaar ziet mijn banksaldo alsnog even de positieve kant van het (bank)leven.
Kookpunt? Recentelijk betrap ik mijzelf steeds meer op suïcidale gedachtes enkel om onder werk uit te komen. De meeste recente gedachte betreft nasi met sate welk al een week in de koeling staat en niet meer zo fris ruikt. Enige gedachte die door mijn hoofd flitst: misschien krijg ik voedsel-vergiftiging en hoef ik morgen niet naar werk... En neem het van mij aan: op het moment dat het ziekenhuis aantrekkelijker klinkt dan kantoor is je kookpunt wel bereikt.
Uiterst curieus..op het moment dat alles in je voordeel begint te werken word het allemaal een sleur. Toen mijn bank rekening aangaf: debet 2500 euro, ik nooit naar school ging, mijn rekeningen niet kon betalen, verslaafd was aan oreo's en blaasontstekingen bij de vleet had was mijn leven meer eigen.
Meer ik.
Nu schrikt het me af. Ik ben voor het eerst in 21 jaar enigszins verantwoordelijk bezig en it makes me want to shit my pants! Ik plan, ik werk, ik leef, ik geniet, ik drink zoveel dat weekenden een big blurr zijn en allemaal omdat het KAN.
Realiteit is:
- dat ik niet van plannen houd, ik vind het iets voor mensen die bang zijn om de regie over hun leven te verliezen
- dat werken op een kantoor voor mij het equivalent is van mezelf opsluiten in een kamertje met speakers waaruit luid galmt "ik ben verliefd, sjaleliesjalela" van cynische Sieneke,
- dat alcohol het slechtste in mij naar boven haalt en ik het dus beter kan laten staan
- dat elke door-de-weekse dag opstaan om 8 uur in de ochtend om mezelf vervolgens redenen aan te praten waarom ik MOET werken simpelweg tegen mijn principes indruist.
Dus pak ik het ietswat anders aan. Een kleine stap voor nu, maar ik hoop natuurlijk dat het mij veel verder brengt, ik ga met de wind mee. Ik zal mijn dromen achterna gaan want niet alles komt aanwaaien.De vertederende hand van het leven heeft misschien dan toch een aai over mijn leven gegeven en mij rustig doen ontwaken. Ik sta positief in het leven en sta mijn vrouwtje. Nog even door de zure appel heen bijten, en het paradijs zal in het verschiet liggen.
Bienvenue L'Anvers!
Abonneren op:
Posts (Atom)