Salvation

Not was I in need of salvation
Nor was I in need of being rescued
Yet a cleansing essence took away my reason
How I would sit and look
Redeeming myself with long lost virtue
Oh let ‘em say for it was empowering, enchanting
His lips, eyes, his perfect brown skin
How air never tasted sweeter then in his presence
How water never came closer to wine, increasing my longing
Closing my eyes never felt worse than when not being able to stop and stare
Have a glance, take a glare
For ever will I visualize the nearness of him
For never will visualization become more satisfying than by thinking of the taste of his skin
For never will a stroke feel more caressing than by the touch of his hands which captivate me deep within
Total paralization
How he owns me,
Enchants me
Nothing else than pure fixation
Idolization,
For he is the object of my affection.

WAUW.

Natuurlijk heb ik er weleens van gehoord: sexuele frustratie. Op het internet valt er daarentegen weinig (tastbaars) over terug te vinden, geen duidelijke beschrijving van het begrip. Toch heb ik het volgende begrip kunnen vinden op de (engelstalige) site Wikipedia:

"Sexual frustration describes the condition in which a person is in a state of agitation, stress or anxiety due to prolonged sexual INACTVITY and/or sexual DISSATISFACTION that leads him or her to want more sex or better sex, or a state in which he or she is PERPUTUALLY SEXUALLY EROUSED . Most often it implies simply an uncomfortably low level of sexual activity, such as typifies sexual dysfunction or INVOLUNTARY CELIBACY."

Symptomen hiervan kunnen zijn: overmatig eten, geïrriteerdheid, mood swings, slaapgebrek en makkelijk opgewonden raken. Mooi om alle negatieve dingen waar ik mee worstelde nu dan toch eindelijk eens een plaatsje te kunnen geven; ik ben namelijk sexueel gefrustreerd. WAUW. Twee-duizend-en-tien was niet mijn jaar op sexueel gebied; de aantal keren dat ik geslachtsgemeenschap had is op niet meer dan vier handen te tellen, de partners…tsjah, no comment? Om over het aantal orgasmes (exclusief de orgasmes dmv zelf-implementatie) maar niet te spreken. Zelf-implementatie is zelfs al maanden passé. In bed liggen terwijl mevrouw poes door middel van morse-code duidelijk probeert te maken dat ze iets hards nodig heeft is denk ik een dramatisch breaking point.



Dus ik moet me hier maar dit-dah-doe-doorheen slaan? Het vervolgens mijn telefoon doorscrollen op zoek naar gewilligden staak ik na een aantal seconden puur om het feit dat ik weiger om mijzelf zo te laten gaan. Ik ben toch zeer zeker geen beest ofzo?

Hoe horny kan een mens worden? Volgens wikipedia kan sexuele gefrustreerdheid leiden tot zo een grote honger naar sex, dat dit door je omgeving als wanhopig kan worden gezien, hence making it the more difficult to tap that ass. Pardon my French. Aha. Dus dát is mijn probleem! Ergo, het ligt niet aan het feit dat mijn sterrenbeeld kreeft is. Geen idee of dit mij nou beter zou moeten laten voelen of niet. Alhoewel, nu zou ik wel even graag voor mijzelf pleiten: ik zou kunnen wachten. Dat heb ik wel bewezen. Of zou ik kunnen bewijzen. Die boot is echter ook al gevaren. (W)AUW.

Op urban dictionary vond ik zelfs deze quote van een man: "The way her eyes kept wandering from my face to my package, were a good signal that she was sexually frustrated." Fuck #idoittoo.

Hoe geïnteresseerd ik ook in hem ben. Wanneer hij praat probeer ik te luisteren, maar het is een no-go. Hoe zijn lippen bewegen, hoe zijn stem steeds verder weg klink, hoe meer opgewonden ik raak. Dan vraag ik het mij af. Waarom gebeurt dit? Sexueel gefrustreerd zijn is één ding, maar wat als je HEM ontmoet? En ik heb het niet over mr. Right, maar over mr. Right Now. En dan, om de één of andere reden word het niet gegund. Gaat God zich nu bezighouden met mijn sexuele conditie? Gebeurt er niets omdat mr. Right Now niet bij me past? Bullshit. Als ik wil kan ik binnen een half uur héérlijke sex hebben en alles wat ik daarvoor hoef te doen is een telefoontje te plegen. Is het omdat ik er wat bij voel? Meer dan sex? Of juist niet? WAUW. Ik moet nog een symptoom van sexuele gefrustreerdheid toevoegen aan de lijst: “het zien van complotten jegens het universum”.

Uit mijn grapjes over het celibataire leven is ineens alle lolligheid weggestroomd. Shit. Ik heb een echt probleem. Aan alle mensen om mij heen; hierbij een welgemeende excuses voor alle agressiviteit, moodswings en irritaties vanuit het diepste stukje van mijn zwarte ziel. Sex just makes me the cheery person you want me to be.

Bladi

Mijn queste naar mijn heritage. Een jarenlange zoektocht welke mij van verward naar nog verwarder maakt. Wie ben ik? Waar hoor ik thuis? Wat is het doel van mijn leven? Waarom doe ik soms de meest domme dingen? Mijn naam is Alysia, ik kom van de planeet aarde en ik leef zoals ik juist acht. Voor nu. Over een week heb ik weer een ander denkbeeld over hoe ik mijn leven zou moeten leven. Noem me tegenstrijdig, want zo noem ik mijzelf ook.

Ik drink terwijl ik weet dat ik niet zou moeten drinken. Ik noem mijzelf Katholiek, maar ik ben donor en niet vies van sex. Ik wil een vriend, maar ben doodsbang om mijzelf te binden. Te binden aan een persoon, aan een opleiding, baan en ga zo maar verder. Ik houd van mooie spullen, maar veracht materialisme. "Het lelijke eendje" is mijn favoriete sprookje, maar Shrek-verhalen gaan er bij mij niet in. Woorden zoals koosjer, halal, haram en verboden vrucht zijn bij mij taboe, maar toch gooi ik het liefst geen eten weg, mijd ik rode kleurstof en ga je naar de hel als je ongelovig bent.

Het leven is ongekend en anders voor iedereen. Koop ik dure spullen omdat ik het óh zo geweldig vind? Nee. Ik koop het in een wanhopige poging om dat zwarte gat in mijn ziel op te vullen terwijl ik weet dat het enige wat het zal vullen mijn keuzes zijn.

Iedereen is bekend met tegenstrijdigheden en naarmate de tijd verloopt zul je merken dat hoe dichterbij je bij jezelf komt, hoe minder tegenstrijdig je wordt. Wanneer ik buiten om mij heen kijk word ik niet vrolijk, maar toch blijf ik herhalen dat Rotterdam de mooiste stad ter wereld is wanneer ik zijn skyline aanbid. Beperking is het eerste woord dat in mij opkomt zodra ik mijn voordeur uitloop. Mentale en visuele beperking. Auto's, stenen en een armzalig takje wat een boom voor zou moeten stellen. Ik heb dromen, aspiraties en wensen die verder gaan dan de dagelijkse beslommeringen waar menig man en vrouw zich aan onderwerpt.
Ja ik doe tegenstrijdige dingen. Moet ik hier spijt van hebben? Geen idee. Soms luistert er niemand goed genoeg om te zien wat ik voel. De straten van Rotterdam zijn waar ik woon, maar zij zijn niet mijn thuis.

Het ritme van mijn hart klopt niet synchroon met het ritme van de stad. Ik ben uit balans. The beat goes on en ik ben a-muzikaal. Het water bij het strand van Hoek van Holland is zoet, Afghanistan ligt in Zuid-Amerika, Timboektoe is verzonnen door de bedenkers van de Donald Duck en ik ben immuun voor alcohol. Het is waar: soms weiger ik om na te denken simpelweg uit luiheid.
Met mijn hersenen op standje 0 is het makkelijker om mezelf niets kwalijk te nemen. Voor je gevoelens uitkomen in een wereld als deze is als een naakte Marijke Helwegen: pijnlijk en onnodig. Dus de hamvraag (voor alle niet-koosjere mensen) is eigenlijk: hoor ik hier wel thuis? Hoor ik thuis in een wereld waar tegenstrijdigheden niet geoorloofd, maar wel veelvoorkomend zijn? Een wereld waarin alcoholmisbruik taboe is, maar alcoholgebruik wordt aangespoord? Naastenliefde wordt gewaardeerd, maar een vriendelijke hallo, goedemiddag bij de kassa in de supermarkt kan er niet meer vanaf? Ik ga me in ieder geval voornemen om mijn alcoholgebruik binnen perken te houden. Ik geef toe dat alcohol mij het lef geeft om dingen te doen die ik anders niet zou durven, maar tegelijkertijd doe ik dan ook dingen die ik helemaal niet wil doen. In zo een soort wereld leef ik dus. Een wereld waarin ik te bang ben om te doen wat ik wil zonder iets of iemand de schuld ervan te kunnen geven. Blame it on the booze. Of blame it on the dog, die serieus alles op haar pad wat van papier is opvreet. Misschien proberen we het onszelf zo makkelijk te maken, dat het alsmaar moeilijker word. Misschien dat het tijd wordt voor ideeën van buitenaf.

Weet jij wie ik ben of waar ik thuis hoor? Mail dan je antwoord naar lysjepysje@gmail.com en wie weet maak JIJ kans op één van de vijf kindersurprises!

SWOT it over

From first kiss, to first cry
From rendez-vous, to bittersweet goodbye
The feeling that arises when hands are held
A shiver through my spine which I never felt
Trust was broken, hearts were shattered
Here i lay, in pieces, scattered
"Maybe all realistic wishes are nor more appropriate glanses; revelations of uncommon needs
And as light you shimmer in a magical alliance,
Revealing the inner neverending strength"

Two hearts no longer beating as one
Farewell my true love, for you always were my all.

Een kijkje in mijn wereld – Volume 1

Verschillende kanten van de manifestatie genaamd “ik”.


Nooit zal ik helemaal weten wie ik ben; mijn wereld is in constante beweging. Je kunt er dus vanuit gaan dat er talloze volumes zullen verschijnen met als titel: “Een kijkje in mijn wereld.”

Ten tweede zal ik je vertellen dat ik er een gewoonte van maak om mijzelf meer dan eens tegen te spreken. Dit is merendeels omdat het vaak voelt of ik niet één persoon ben. Zet mij voor één situatie en binnen in mij borrelen tal van verschillende reacties. Meestal komt het aan op mijn emotionele kant, en mijn koele kant. De “emotionele” en de “koele”.

- De emotionele ik -

De “emotionele ik” is een people’s pleaser. Ze zegt constant sorry en probeert je een goed gevoel te geven. De “emotionele ik” is sterk aanwezig, toch kennen enkel een paar mensen haar. Zij hecht waarde aan de liefde. De ware liefde. Of het nou gaat om hem of om vrienden; alles wat in haar omgeving gebeurt trekt zij zich persoonlijk aan. Een groot deel van de tijd probeert zij te herstellen wat de “koele ik” heeft aangericht.

De “emotionele ik” is gebroken, er al van uitgaande dat zij op een bepaald moment heel is geweest. Ze probeert altijd te doen wat zij juist acht, ongeacht wat de mening van anderen daarvan is. Zij zegt sorry voor alles wat zij in háár ogen onjuist acht. Soms ook voor de dingen die zij juist acht. De “emotionele ik” stelt haarzelf onder hem en onder anderen, uit angst dat zij haar anders verlaten. De “emotionele ik” is voor logica te vatten, maar te winnen met gevoelens. Ze leeft voor verplichtingen.

- De koele ik -

De ”koele ik” doesn’t give a fuck. Ze komt tevoorschijn als de “emotionele ik” bij wijze van spreken ‘het loodje legt’. De ”koele ik” zal je natrappen wanneer je al ligt zonder dat Japie Krekel op haar schouder staat te bléren dat ze verkeerd bezig is. Ze houdt van mooie mannen, drank, sex, gewetensloos door het leven gaan en achterlaten van troep voor de “emotionele ik”.

De ”koele ik” zou echter ook alles doen voor de ware liefde, of het nou om hem gaat of om vrienden. Zij zegt alleen sorry voor de nodige collateral damage die zij aanricht, maar alleen omdat het juist wordt geacht, want ergens voelt dat onoverwinnelijke gevoel wel erg lekker. Zij zal nooit zichzelf boven anderen plaatsen. Wél zou zij die paar seconden van onoverwinnelijkheid boven een fractie van haar leven plaatsen. De “koele ik” houdt het hoofd koel terwijl ze over lijken gaat.

- De slimme ik –

Ook is er nog de “slimme ik” denkt alles twee maal over. Minimaal. De “slimme ik” is wat zwakker dan de twee bovengenoemde karakters. De “slimme ik” beredeneert en analyseert totdat zij erbij neervalt. Toch kan zij de bevindingen van haar analyses haast nooit corresponderen met haar gevoelens. De “slimme ik” weet van te voren de slagingskans van relaties en te ondernemen acties, maar de “emotionele ik” schuift deze rustig naar de zijlijn omdat zij enkel doet wat zij juist acht.

De “slimme ik” plays dead voor de simpele en volgende reden: ook zij weet dat wanneer zij het roer in handen zou hebben, mijn leven een reeks aan saaie, niet bevredigende, niet-ik momenten zou bestaan.

Het is alleen maar vanzelfsprekend dat de persoon “ik” enkel de combinatie is van de verschillende karaktereigenschappen die mij zo eigen maken. Ik weet nog niet precies wie ik ben, maar het is duidelijk dat alle ik-variaties hetzelfde doel voor ogen hebben.


Wordt vervolgd.

Meteorismus

Veel vrouwen krijgen er op minstens één punt in hun leven mee te maken: het moment dat het bezoek van je maandelijkse vriendin eng lang uitblijft. Je begint hier en daar wat te rekenen, je kijkt op je kalender, ziet dat je zeven dagen geleden de "gevarenzone" bent ingetreden...1 plus 1 equals: SHIT! Zou het..? Vervolgens begin je je dingen in te beelden of toch niet? Zijn mijn borsten nou groter of zijn ze gewoon hetzelfde? Ja, ik had inderdaad ineens trek in hagelslag terwijl ik dat nooit eet en nu je het zegt; ik urineer ook veel vaker!

Pats boem kets! Wake the fuck up. Dat is de mooie en tegelijkertijd de enge werking van het vrouwenlichaam in combinatie met onze gedachten: ons mentale bewustzijn kan ons fysiek aantasten. Door te stressen over een mogelijke zwangerschap kan je menstruatie bijvoorbeeld langer uitblijven.
Vervolgens ga je een ultimatum stellen aan je menstruatie, e.g.: als ik voor vrijdag niet ongesteld ben doe ik een test. In de aanloop naar deze dag stress je hem behoorlijk, vaak onnodig.
Toch is het "nadenk" gedeelte altijd wel interessant. Het menselijke geheugen is een waarachtig verschijnsel, de gaten die je tegenkomt vult men -vaak onbewust- selectief op. Je herinnert je wat je wilt herinneren. Een voorbeeld passend bij dit topic is bijvoorbeeld: heeft hij nou wel of niet geëjaculeerd terwijl hij nog in mij was? Sta je meer open voor een zwangerschap ben je eerder geneigd ja te zeggen dan wanneer je dat niet zou zijn. In dat geval zou je het wegwuiven.

Anyhow, je begint je ook allerlei scenario's in te beelden. Dan heb ik het over huisje-boompje-beestje, my-baby-daddy, abortus en adoptie taferelen. Alle soorten opties passeren de revue. Hoe de overgang in je leven van "My life as a single gal" naar "My life as a single mom" zal gaan bijvoorbeeld. Shoppen voor schoenen wordt al snel ingeruild voor shoppen voor luiers, en er even spontaan tussen uitgaan met je vriendinnen zit er ook niet meer 1, 2, 3 in.
En hoe vertel je het hem? Hoe zal hij reageren? Reageert hij begripvol? Boos? Verbaasd?
Dit was niet je planning. Wat is er gebeurt met een carrière, trouwen, reizen en leven?
Hoe zwaar laat je zijn stem meewegen in je beslissing om het wel of niet te houden wanneer blijkt dat je zwanger bent?
Ik heb geen idee. Soms worstel ik wel met de gedachte: wat als? Ik heb geen idee. Ik wuif het weg, of doe in ieder geval een ijzersterke poging daartoe!
Er zijn van die leuke online "zwangerschaps-testen". Trés amusementvol, want wat je ook invult, volgens mij komt er altijd bij te staan dat je voor de zekerheid een test moet doen. Whatever.

Vragen die je tijdens zo'n test moet beantwoorden zijn ook het soort vragen waar je vaak het antwoord niet op weet:
- Zijn je tepels donkerder?
- Heb je meer bobbeltjes rondom je tepels?
- Zijn je schaamlippen meer gezwollen?
- Zit je baarmoeder lager?
- Ben je emotioneel?

What de fuck?! Dan heb je serieus before en after foto's nodig om te weten of je tepels donkerder zijn of niet. Ook richt ik niet genoeg zelfonderzoek uit om te weten of mijn schaamlippen de ene dag meer gezwollen dan de andere dag.
En shit, ik weet niet eens waar mijn baarmoeder zit! Ik raad ergens tussen mijn maag en vagina? En emotioneel ben ik ALTIJD.
Het moraal hiervan is eigenlijk dat bij voorbaat stressen vaak onnodig en tijdverspilling is.
Take it easy, one step at a time. Natuurlijk mag je jezelf mentaal voorbereiden op mogelijke ontwikkelingen, zolang je het niet de overhand laat nemen.

Post Scriptum:

Voor het "symptoom" een bolle buik bestaat er ook een goede en vooral veel voorkomende verklaring: meteorismus. Oftewel: een ophoping van lucht in de dikke- en dunne darm als gevolg van een fucked-up eetpatroon.

You're welcome!

Waarom vrouwen vreemdgaan

D.w.z.: “Waarom ik vreemd ga.”


Laten we eerst even vooropstellen waarom de meeste mannen vreemdgaan: seks, aandacht, egostreling en aanzien. Natuurlijk zijn dit niet de enige redenen, maar wel de meest voorkomende. Waarom ga/ging jij vreemd?

Wat zijn de meest conventionele –voor zover wij het onderwerp al conventioneel kunnen noemen- redenen voor vrouwen om vreemd te gaan? De drang naar romantiek, passie en het gemis van iets in een relatie. Jezelf in een relatie vinden waarin jij je geïsoleerd en ongewaardeerd voelt, maakt het makkelijker om toe te geven aan de verleiding.

De eerste keer dat ik vreemd ging –voor mijn gevoel- was op 15-jarige leeftijd toen ik met mijn eerste vriendje ging. Alhoewel het geen fysieke vorm van vreemdgaan was, tenzij je handje vasthouden onder een zware vorm van overspel berekend, viel het mij zwaar dat ik het had gedaan. Ook maakt de gedachte daaraan los wat ik eigenlijk zocht iedere keer dat ik vreemdging: iemand die mijn hand vastpakt en mij met zo weinig mogelijk woorden zegt dat het wel goed komt met me. Weinig dingen zijn pijnlijker dan het blijven geven van liefde en aandacht, terwijl je er zelf om moet smeken. Waarom gaat iemand vreemd? Stiekem heb je de relatie al opgegeven, maar het idee van een relatie weerhoudt je ervan om weg te lopen. Soms, heel soms, zijn er geen redenen voor. Dan doe je het simpelweg omdat het kan; just because. Vertrouwen is niet alleen een belangrijk deel van een relatie; het is de betonnen fundering waar een relatie op rust en wordt gebouwd. Waarom gaat iemand vreemd? Simpel. Obsessief gedrag. Wanneer je partner je beschuldigt van tig dingen waar jij je niet mee hebt ingelaten en je daar onbewust voor straft, is het een kwestie voor tijd dat je doet waarvoor je bij voorbaat al van werd beschuldigt. Ergens op het world wide web zal er heus wel een onderzoek rondzwerven met als onderwerp: “hoe valse beschuldigingen alsnog tot daden kunnen leiden”.

Vreemdgaan heeft niet altijd met liefde te maken, beter nog, vreemdgaan is zelden het gevolg van een verliefdheid. Éénmaal ben ik vreemd gegaan uit verliefdheid. Maar alsnog waren alle hoofd factoren voor het overspel van vrouwen aanwezig: geen waardering, het niet ontvangen van genoeg liefde. Dan is het een kwestie van tijd en het wachten op het voorbijkomen van mr. Right-now. Alhoewel we de gedachte aan mr. Right koesteren, zijn de meeste mr. Right’s, mr. Right-now’s in vermomming. Graag zou ik geloven dat hij mijn mr. Right is, maar wanneer je dezelfde “fout” nogmaals begaat is het einde al gauw zoek.

Wat ook het verschil is tussen mannen en vrouwen die vreemdgaan; veel vrouwen geven hun partner voordat zij daadwerkelijk besluiten om vreemd te gaan, subtiele en soms sterke hints en kansen om hun eigen vreemdgang te belemmeren. De zinnen: “het voelt niet meer zoals eerst”, “misschien dat we even een pauze moeten inlassen”, “zullen we er samen even tussen uit gaan, gewoon jij en ik?” en het overduidelijke “als jij mij geen aandacht geeft, doet een ander het wel”, zijn hier sterke voorbeelden van. En oh wee heren, als je denkt dat ze bluft. Dat doet ze niet. Ze zal je niet verlaten, maar ze zal het er wel heel dicht bij in de buurt laten komen.

Niet iedereen die vreemdgaat is er op uit om vreemd te gaan. Vreemdgaan valt weliswaar nooit goed te praten, toch moet er gekeken worden naar de manier waarop alles is voorgevallen. Het ene geval van vreemdgaan is nooit het andere. Vaak draait het om aandacht, om aanzien, om lust, of simpelweg iemand die je hand vasthoud. Maar soms, heel soms, draait het om liefde. Vreemdgaan is zeer zeker niet iets om weg te wuiven, maar geef toe heren: vaak worden de waarschuwingen die eraan voorafgaan gedeponeerd in de “ik-negeer-het-in-de-hoop-dat-het-verdwijnt-”bak.