What if the sky was pink and the clouds were green?
What if heads were purple and limbs were blue?
What if nothing was what it seems?
What if you were me and I were you?
What if the world was flat in stead of round
What if the birds couldn't sing and didn't make a sound..
What if we had four fingers and two pair of legs?
What if women wouldn't get pregnant but in stead lay eggs?
What if you and I were never meant?
What if you and I were nothing? Not even friends?
What if I hadn't cheat, what if I hadn't lied?
What if all those times, you never made me cry?
What if my love had never found your heart?
What if our love knew no ending, not even a start?
Would we notice each other and kiss when we would meet?
Would we stop to say hi in the middle of a street?
What if I were you, and you were me.. ?
I would push myself of a cliff to set my love free.
vrijdag 30 juli 2010
zondag 25 juli 2010
Don't stand to close to the water.
Sooner or later; it had to come; the true encounter with my feelings.
I saw the light. Or better, I encountered myself drunk and heartbroken in the water. I lost my balance; I fell. And I fell hard. I did not even fell directly into the water; something thought it would be funny if first I would slam against the side of a boat. Metaphorically speaking of course.
I saw my life flashing before my eyes and felt the cold water touch my skin. How did it come this far? For just a second, I wasn't planning on swimming. Just a second, I gave up. My Birkenstocks still on my feet, keys in my pocket and phone no where to be found. First things first.
Get out of the water Alys. Trying to climb on a boat wasn't paying off. In the distance I saw white stairs against the side of the wall. All I could think and feel were pain and cold. There must have been an angel on my shoulder I remember thinking.
Further down the street, in the middle of it, I saw a red light blinking. I walked towards it, and there it was..my phone. Unharmed, waiting for me. It was so cold. I was so close, so I called. But the angel on my shoulder wasn't there anymore. In my effort walking to the main road I fainted. Explaining the gigantic bump on my head. I remember a homeless man trying to get me up, asking people passing by for help. Nothing. I was so close. Nothing. Now I am at peace. At least I did not give up. Giving up on something I believe in ain’t my style. Good news for me though. I stopped believing. All the love I had turned into hate. A hate so deep, Lucifer himself would be petrified.
Having to have done bad things, does not make me a bad person. Having to have done nothing when you could have done something, is what makes you an empty person. Yes I encountered myself. In the name of love, or something that seemed like it, I have done some fucked up shit. This being the worst of all. It hurts as a mofo. I am a shamed of being as weak as I was. I had stored all my anger and pain deep inside. I laughed when nothing was funny, I smiled when nothing was good and I changed when it wasn’t worth to be different. Nobody who knew. Nobody who noticed. Nobody who cared. But at least I know now. Now I know. You come alone, you die alone. In the mean while, we hope to live side by side with the people genuinely loving and caring for us.
I saw the light. Or better, I encountered myself drunk and heartbroken in the water. I lost my balance; I fell. And I fell hard. I did not even fell directly into the water; something thought it would be funny if first I would slam against the side of a boat. Metaphorically speaking of course.
I saw my life flashing before my eyes and felt the cold water touch my skin. How did it come this far? For just a second, I wasn't planning on swimming. Just a second, I gave up. My Birkenstocks still on my feet, keys in my pocket and phone no where to be found. First things first.
Get out of the water Alys. Trying to climb on a boat wasn't paying off. In the distance I saw white stairs against the side of the wall. All I could think and feel were pain and cold. There must have been an angel on my shoulder I remember thinking.
Further down the street, in the middle of it, I saw a red light blinking. I walked towards it, and there it was..my phone. Unharmed, waiting for me. It was so cold. I was so close, so I called. But the angel on my shoulder wasn't there anymore. In my effort walking to the main road I fainted. Explaining the gigantic bump on my head. I remember a homeless man trying to get me up, asking people passing by for help. Nothing. I was so close. Nothing. Now I am at peace. At least I did not give up. Giving up on something I believe in ain’t my style. Good news for me though. I stopped believing. All the love I had turned into hate. A hate so deep, Lucifer himself would be petrified.
Having to have done bad things, does not make me a bad person. Having to have done nothing when you could have done something, is what makes you an empty person. Yes I encountered myself. In the name of love, or something that seemed like it, I have done some fucked up shit. This being the worst of all. It hurts as a mofo. I am a shamed of being as weak as I was. I had stored all my anger and pain deep inside. I laughed when nothing was funny, I smiled when nothing was good and I changed when it wasn’t worth to be different. Nobody who knew. Nobody who noticed. Nobody who cared. But at least I know now. Now I know. You come alone, you die alone. In the mean while, we hope to live side by side with the people genuinely loving and caring for us.
woensdag 21 juli 2010
Do.
If you would hate me, I'd say; bring on the pain,
If you would want me, i'd say; just play your game,
If you would love me, I'd say; cherish me untill eternity,
Bless me with dreams and shine your light on me,
Keep me safe, keep me from fear,
Protect me for ever and keep me near,
Make me scream, make me cry,
But at the same time, whipe the tears from my eye,
Take me by the hand, promiss we'll never part,
Look at my eyes and close me in your heart,
If you would love me, I would love
you too,
If you would ask, I'd say; I will forever do
Your love is a blessing from He,
He who I love, He who sets us free,
You and I, we don't differ that much,
You feel it too, everytime we touch,
If there is a Lucifer he would laugh so hard,
Cause even a love like ours, couldn't prevent us to part,
So what if we're different, so what if we're lost,
We are one another and serve the same Lord,
Allah, Jehova, God or Dja We,
You and I are the same... alleen wij twee.
If you would want me, i'd say; just play your game,
If you would love me, I'd say; cherish me untill eternity,
Bless me with dreams and shine your light on me,
Keep me safe, keep me from fear,
Protect me for ever and keep me near,
Make me scream, make me cry,
But at the same time, whipe the tears from my eye,
Take me by the hand, promiss we'll never part,
Look at my eyes and close me in your heart,
If you would love me, I would love
you too,
If you would ask, I'd say; I will forever do
Your love is a blessing from He,
He who I love, He who sets us free,
You and I, we don't differ that much,
You feel it too, everytime we touch,
If there is a Lucifer he would laugh so hard,
Cause even a love like ours, couldn't prevent us to part,
So what if we're different, so what if we're lost,
We are one another and serve the same Lord,
Allah, Jehova, God or Dja We,
You and I are the same... alleen wij twee.
zaterdag 10 juli 2010
Kind van de wereld
Ik ben een kind van de wereld.
Vraag me waar ik vandaan kom en ik zal het volgende antwoorden: ik ben een kind van God, een voortzetsel van de aarde, een engel van de hemel, een persoon van de wereld, pion van de technologie en de liefde van mijn ouders. Net als jij, jouw naasten en jouw buren. Net als iedere ander heb ik mijn persoonlijke errors, mis-calculaties en systeemfouten. Ja, de mens heeft fouten, alleen zijn de meesten te hypocriet om dit in te zien. Ik ben een kind van de wereld gevangen in een systematische sleur van een door anderen gecontroleerde maatschappij en "realiteit".
Ik ben een kind dat opstaat en vervolgens de planning overhoop haalt. Weg met de doctrine van de maatschappij van nu. Naar mijn ervaringen ben ik een kind van God, geen mak lammetje of hoopje deeg welke kan worden gevormd naar anders wil en wensen. Dag na dag, keer op keer: opstaan, baden, ontbijt, studie/werk, boodschappen, koken, socialisen, ik-tijd, baden, slapen, waarna de volgende dag, de dag erna en die dag dáárna de cyclus zichzelf voortzet. Een vicieuze cirkel kent immers geen invalshoeken; haakjes, ogen en lussen zijn voor eigen risico. En risico's zijn nou eenmaal risico's omdat niet iedereen ze neemt. Iedereen twijfelt, iedereen kent angsten, dit is echter geen reden om je leven tot in de detail te plannen, of nog erger, je leven een vast patroon te geven. Meestal realiseer je zoiets niet tot er een moment komt waarop er even niets te doen is wat aan een dagelijks/wekelijks patroon voldoet, óf wanneer je toch je keerpunt bereikt. Mijn keerpunt kwam nog net op tijd. Keerpunt voor mij was de ochtend waarop ik een stap de bakkerij in zette en de mevrouw achter de toonbank vriendelijk vroeg: twee eierkoeken en een krentenbol? De voorspelbaarheid van mijn leven was zelfs zichtbaar in de ogen van de parttime verkoop medewerkster bij de bakkerij. Misschien dat ik mijn leven op de rails moest zetten.
Mijn leven weer op de rails zetten...? Mijn leven gaat "goed", staat op het spoor naar de stellingen van de hedendaagse maatschappij. Voor zover ik het weet heeft een spoor een begin, en een eindpunt en soms is het begin het einde. Een spoor staat vast. Het lot is echter veranderlijk door de keuzes waar je gaandeweg voor wordt gesteld. Laat die trein van de hedendaagse sleur eens ontsporen en neem de wandel route. Geniet. Neem elk geluid, elke geur, elke kleur en elke lach in je op.
Gisteren was van hen.
Vandaag is jouw dag.
Vraag me waar ik vandaan kom en ik zal het volgende antwoorden: ik ben een kind van God, een voortzetsel van de aarde, een engel van de hemel, een persoon van de wereld, pion van de technologie en de liefde van mijn ouders. Net als jij, jouw naasten en jouw buren. Net als iedere ander heb ik mijn persoonlijke errors, mis-calculaties en systeemfouten. Ja, de mens heeft fouten, alleen zijn de meesten te hypocriet om dit in te zien. Ik ben een kind van de wereld gevangen in een systematische sleur van een door anderen gecontroleerde maatschappij en "realiteit".
Ik ben een kind dat opstaat en vervolgens de planning overhoop haalt. Weg met de doctrine van de maatschappij van nu. Naar mijn ervaringen ben ik een kind van God, geen mak lammetje of hoopje deeg welke kan worden gevormd naar anders wil en wensen. Dag na dag, keer op keer: opstaan, baden, ontbijt, studie/werk, boodschappen, koken, socialisen, ik-tijd, baden, slapen, waarna de volgende dag, de dag erna en die dag dáárna de cyclus zichzelf voortzet. Een vicieuze cirkel kent immers geen invalshoeken; haakjes, ogen en lussen zijn voor eigen risico. En risico's zijn nou eenmaal risico's omdat niet iedereen ze neemt. Iedereen twijfelt, iedereen kent angsten, dit is echter geen reden om je leven tot in de detail te plannen, of nog erger, je leven een vast patroon te geven. Meestal realiseer je zoiets niet tot er een moment komt waarop er even niets te doen is wat aan een dagelijks/wekelijks patroon voldoet, óf wanneer je toch je keerpunt bereikt. Mijn keerpunt kwam nog net op tijd. Keerpunt voor mij was de ochtend waarop ik een stap de bakkerij in zette en de mevrouw achter de toonbank vriendelijk vroeg: twee eierkoeken en een krentenbol? De voorspelbaarheid van mijn leven was zelfs zichtbaar in de ogen van de parttime verkoop medewerkster bij de bakkerij. Misschien dat ik mijn leven op de rails moest zetten.
Mijn leven weer op de rails zetten...? Mijn leven gaat "goed", staat op het spoor naar de stellingen van de hedendaagse maatschappij. Voor zover ik het weet heeft een spoor een begin, en een eindpunt en soms is het begin het einde. Een spoor staat vast. Het lot is echter veranderlijk door de keuzes waar je gaandeweg voor wordt gesteld. Laat die trein van de hedendaagse sleur eens ontsporen en neem de wandel route. Geniet. Neem elk geluid, elke geur, elke kleur en elke lach in je op.
Gisteren was van hen.
Vandaag is jouw dag.
maandag 31 mei 2010
Het roer om
De laatste tijd merk ik dat ik mijn prioriteiten overhoop heb gehaald en orde heb kunnen creëren in alle chaos. Alle aspecten van mijn leven zijn even grondig geanalyseerd door yours truly en daarbij heb ik passende en realistische doelstellingen kunnen plaatsen.
Trés SMART allemaal. Prioriteiten betreft vrienden, gezin/familie, liefde, mannen en financiën zijn geheel veranderd: ik probeer zo veel mogelijk tijd vrij te maken om leuke dingen met vrienden te doen, en dat lukt me aardig moet ik zeggen!
Ik probeer de band met mama, papa en broerlief weer te herstellen na mijn hectische puberende jaren..wat al helemaal goed lijkt te gaan! Wederzijds begrip was nog nooit zo duidelijk!
Betreft de liefde sta ik op steevast op numero uno, maar hij is altijd welkom. Ook hier zijn alle prioriteiten om. Waar ik eerst om zelfvertrouwen vroeg, vraag ik nu om zelfbewustzijn. Waar ik eerst om heetheid vroeg, vraag ik nu om charisma. Waar ik eerst om attitude vroeg vraag ik nu om kindness. Zachtaardigheid is het sleutelwoord. Een echte man is niet bang om zijn verdediging naar beneden te halen en simpelweg lief te zijn. Geen dubbele betekenis bij opmerkingen en geen raadsels. Neukertje of geen neukertje, soulmate of niet. Een mooi gezichtje is mooi meegenomen, maar inhoud maakt de deal. Inhoud.
Ik heb mijn hele gedachtegang aangepast. Ik ging van liking mannen met serieus (onterecht) aanwezige zelfvertrouwen naar mannen die met beide benen op de grond staan. Heel vervelend dat juist die mannen gaan voor vrouwen die met beide benen op de grond staan en dan val ik net even buiten de boot.
Ik zweef ergens tussen hemel en aard waar ik mijn eigen kleine universum heb ingericht. Moet ik dan toch met beide benen terug naar aard komen of kan ik één been rustig rond laten zweven? In plaats van twee voetafdrukken, één voetafdruk achterlaten? Een uniek nalatenschap van mij aan deze wereld. Een stukje Alysia. Een stukje van mij persoonlijkheid, van mijn hart, van mijn ziel en gedachten. Helaas kan ik de laatste tijd niet meer herinneren wat mijn gedachten zijn, beter gezegd: ik kan mij niet eens herinneren wat er afgelopen vrijdag is gebeurd. Een stukje van mijn ziel is gebroken. Dat kleine stukje wat mij defineert als persoon. Ja. Ik heb mijn prioriteiten omgegooid in de hoop dat dit als lijm voor de breuk kan dienen. Ergens doet dit het ook wel, maar ik doe mezelf te kort. Nog nooit is het glas bij mij zo vol geweest en nooit eerder heb ik zo graag iets willen breken. Het gaat allemaal zo goed, zo consistent. Zo niet ik. Met grote ogen staar ik naar een halfvol glas met een grote lach met in mijn achterhoofd een klok die aftelt. Aftelt naar het punt dat het allemaal weer weg is. Gek genoeg lijkt dat punt nog niet te komen.
Daarentegen is mijn eigen kookpunt op één front zeker al bereikt. Sinds begin maart werk ik 25 uur per week voor een klein bedrijf. Het is zeker niet mijn droombaan, maar het is wel 1 van de langste banen die ik ooit heb gehad (en dat zijn er veel). Ik kan nog niet op een spenderings tour gaan, maar ach, na drie jaar ziet mijn banksaldo alsnog even de positieve kant van het (bank)leven.
Kookpunt? Recentelijk betrap ik mijzelf steeds meer op suïcidale gedachtes enkel om onder werk uit te komen. De meeste recente gedachte betreft nasi met sate welk al een week in de koeling staat en niet meer zo fris ruikt. Enige gedachte die door mijn hoofd flitst: misschien krijg ik voedsel-vergiftiging en hoef ik morgen niet naar werk... En neem het van mij aan: op het moment dat het ziekenhuis aantrekkelijker klinkt dan kantoor is je kookpunt wel bereikt.
Uiterst curieus..op het moment dat alles in je voordeel begint te werken word het allemaal een sleur. Toen mijn bank rekening aangaf: debet 2500 euro, ik nooit naar school ging, mijn rekeningen niet kon betalen, verslaafd was aan oreo's en blaasontstekingen bij de vleet had was mijn leven meer eigen.
Meer ik.
Nu schrikt het me af. Ik ben voor het eerst in 21 jaar enigszins verantwoordelijk bezig en it makes me want to shit my pants! Ik plan, ik werk, ik leef, ik geniet, ik drink zoveel dat weekenden een big blurr zijn en allemaal omdat het KAN.
Realiteit is:
- dat ik niet van plannen houd, ik vind het iets voor mensen die bang zijn om de regie over hun leven te verliezen
- dat werken op een kantoor voor mij het equivalent is van mezelf opsluiten in een kamertje met speakers waaruit luid galmt "ik ben verliefd, sjaleliesjalela" van cynische Sieneke,
- dat alcohol het slechtste in mij naar boven haalt en ik het dus beter kan laten staan
- dat elke door-de-weekse dag opstaan om 8 uur in de ochtend om mezelf vervolgens redenen aan te praten waarom ik MOET werken simpelweg tegen mijn principes indruist.
Dus pak ik het ietswat anders aan. Een kleine stap voor nu, maar ik hoop natuurlijk dat het mij veel verder brengt, ik ga met de wind mee. Ik zal mijn dromen achterna gaan want niet alles komt aanwaaien.De vertederende hand van het leven heeft misschien dan toch een aai over mijn leven gegeven en mij rustig doen ontwaken. Ik sta positief in het leven en sta mijn vrouwtje. Nog even door de zure appel heen bijten, en het paradijs zal in het verschiet liggen.
Bienvenue L'Anvers!
Trés SMART allemaal. Prioriteiten betreft vrienden, gezin/familie, liefde, mannen en financiën zijn geheel veranderd: ik probeer zo veel mogelijk tijd vrij te maken om leuke dingen met vrienden te doen, en dat lukt me aardig moet ik zeggen!
Ik probeer de band met mama, papa en broerlief weer te herstellen na mijn hectische puberende jaren..wat al helemaal goed lijkt te gaan! Wederzijds begrip was nog nooit zo duidelijk!
Betreft de liefde sta ik op steevast op numero uno, maar hij is altijd welkom. Ook hier zijn alle prioriteiten om. Waar ik eerst om zelfvertrouwen vroeg, vraag ik nu om zelfbewustzijn. Waar ik eerst om heetheid vroeg, vraag ik nu om charisma. Waar ik eerst om attitude vroeg vraag ik nu om kindness. Zachtaardigheid is het sleutelwoord. Een echte man is niet bang om zijn verdediging naar beneden te halen en simpelweg lief te zijn. Geen dubbele betekenis bij opmerkingen en geen raadsels. Neukertje of geen neukertje, soulmate of niet. Een mooi gezichtje is mooi meegenomen, maar inhoud maakt de deal. Inhoud.
Ik heb mijn hele gedachtegang aangepast. Ik ging van liking mannen met serieus (onterecht) aanwezige zelfvertrouwen naar mannen die met beide benen op de grond staan. Heel vervelend dat juist die mannen gaan voor vrouwen die met beide benen op de grond staan en dan val ik net even buiten de boot.
Ik zweef ergens tussen hemel en aard waar ik mijn eigen kleine universum heb ingericht. Moet ik dan toch met beide benen terug naar aard komen of kan ik één been rustig rond laten zweven? In plaats van twee voetafdrukken, één voetafdruk achterlaten? Een uniek nalatenschap van mij aan deze wereld. Een stukje Alysia. Een stukje van mij persoonlijkheid, van mijn hart, van mijn ziel en gedachten. Helaas kan ik de laatste tijd niet meer herinneren wat mijn gedachten zijn, beter gezegd: ik kan mij niet eens herinneren wat er afgelopen vrijdag is gebeurd. Een stukje van mijn ziel is gebroken. Dat kleine stukje wat mij defineert als persoon. Ja. Ik heb mijn prioriteiten omgegooid in de hoop dat dit als lijm voor de breuk kan dienen. Ergens doet dit het ook wel, maar ik doe mezelf te kort. Nog nooit is het glas bij mij zo vol geweest en nooit eerder heb ik zo graag iets willen breken. Het gaat allemaal zo goed, zo consistent. Zo niet ik. Met grote ogen staar ik naar een halfvol glas met een grote lach met in mijn achterhoofd een klok die aftelt. Aftelt naar het punt dat het allemaal weer weg is. Gek genoeg lijkt dat punt nog niet te komen.
Daarentegen is mijn eigen kookpunt op één front zeker al bereikt. Sinds begin maart werk ik 25 uur per week voor een klein bedrijf. Het is zeker niet mijn droombaan, maar het is wel 1 van de langste banen die ik ooit heb gehad (en dat zijn er veel). Ik kan nog niet op een spenderings tour gaan, maar ach, na drie jaar ziet mijn banksaldo alsnog even de positieve kant van het (bank)leven.
Kookpunt? Recentelijk betrap ik mijzelf steeds meer op suïcidale gedachtes enkel om onder werk uit te komen. De meeste recente gedachte betreft nasi met sate welk al een week in de koeling staat en niet meer zo fris ruikt. Enige gedachte die door mijn hoofd flitst: misschien krijg ik voedsel-vergiftiging en hoef ik morgen niet naar werk... En neem het van mij aan: op het moment dat het ziekenhuis aantrekkelijker klinkt dan kantoor is je kookpunt wel bereikt.
Uiterst curieus..op het moment dat alles in je voordeel begint te werken word het allemaal een sleur. Toen mijn bank rekening aangaf: debet 2500 euro, ik nooit naar school ging, mijn rekeningen niet kon betalen, verslaafd was aan oreo's en blaasontstekingen bij de vleet had was mijn leven meer eigen.
Meer ik.
Nu schrikt het me af. Ik ben voor het eerst in 21 jaar enigszins verantwoordelijk bezig en it makes me want to shit my pants! Ik plan, ik werk, ik leef, ik geniet, ik drink zoveel dat weekenden een big blurr zijn en allemaal omdat het KAN.
Realiteit is:
- dat ik niet van plannen houd, ik vind het iets voor mensen die bang zijn om de regie over hun leven te verliezen
- dat werken op een kantoor voor mij het equivalent is van mezelf opsluiten in een kamertje met speakers waaruit luid galmt "ik ben verliefd, sjaleliesjalela" van cynische Sieneke,
- dat alcohol het slechtste in mij naar boven haalt en ik het dus beter kan laten staan
- dat elke door-de-weekse dag opstaan om 8 uur in de ochtend om mezelf vervolgens redenen aan te praten waarom ik MOET werken simpelweg tegen mijn principes indruist.
Dus pak ik het ietswat anders aan. Een kleine stap voor nu, maar ik hoop natuurlijk dat het mij veel verder brengt, ik ga met de wind mee. Ik zal mijn dromen achterna gaan want niet alles komt aanwaaien.De vertederende hand van het leven heeft misschien dan toch een aai over mijn leven gegeven en mij rustig doen ontwaken. Ik sta positief in het leven en sta mijn vrouwtje. Nog even door de zure appel heen bijten, en het paradijs zal in het verschiet liggen.
Bienvenue L'Anvers!
vrijdag 9 april 2010
"Dagboek van een Polygamist"
Om even voorop te stellen: "Ik ben er niet trots op."
Waarom? Vraagt hij me.
Zo graag wil ik je vraag beantwoorden maar ook voor mij is het antwoord buiten bereik.
Mijn hart is vreemd terrein voor mijn gedachten, voor mijn geweten. Mijn lichaam is een tempel beroofd van haar meest kostbare bezit: reden. Mijn geweten is zelden aanwezig en mijn lichaam doet wat het niet laten kan. Mijn hart laat zich meevoeren met elke golf die het waard lijkt om op mee te worden gevoerd..
De golven veranderen en toch blijf ik hetzelfde
Niet nadenkend over de consequenties van mijn handelen...doe ik wat ik wil, wanneer ik het wil.
Voor mij besta jij niet op zo'n moment. Op zo'n moment is het me, myself en hij
Hoe dit is gekomen zou ik niet weten, het is een honger welk ontvankelijk is voor elke vorm van voedsel en mijn lichaam stoot elke soort dan ook zo snel mogelijk weer af
Het is een obsessie, een verslaving, een slachtoffer van liefde en aandacht
Een probleem, een negativiteit welk ik kwijt moet zien te raken
Maar tegelijkertijd hou ik van mijn obsessie voor liefde en aandacht...het draait niet om seks bij mij. Het komt zeer zelden voor dat dit gebeurt, dus ik ben inderdaad een liefdesjunk, een aandachtsjunk en geen seksjunk, ofwel een nymfo. Ik ben verliefd op het gevoel van die lieve eerste lach, het eerste oogcontact en die eerste aanraking compleet met kriebels in het diepste van mijn buik.
"Waarom?" vraagt hij. Waarom niet? Denk ik zonder het daadwerkelijk hardop uit te spreken. Mijn verslaving staat los van mijn gevoelens voor mannen, of hij die ik mijn man noem. Het is geen geheim dat ik van aandacht houd en dat mijn hart een groot veldslag is. Dat weten zij vanaf het eerste moment. Nogmaals: ik ben er niet trots op, maar tegelijkertijd weet je wat je kunt verwachten van iemand als ik. Ik ga meer dan 100% voor iemand, wanneer je niet eens je break even point haalt moet je je blik op de huidige zaken aanpassen en misschien verandereren van leverancier. Jezelf meer dan honderd procent geven is meer dan genoeg, ervoor vechten: natuurlijk! Maar genoeg is genoeg. Aandacht moet vrijwillig worden gegeven, niet op commando.
De volgende keer ga ik het anders doen. You reap what you sow.
Ook moet er worden toegegeven dat wat ik vraag hetzelfde is als wat ik geef.
Het moment dat ik niet meer ontvang wat ik geef is cruciaal, gebeurt dit vaker dan eens dan is het bepalend. Geloof me wanneer ik zeg dat ik er niet naar op zoek ga. Het vind mij op de één of andere manier. Ja, vaak denk ik niet na, en ja, vaak kijk ik maar wat er gebeurt zonder aan anderen te denken.
Ik ben geen polygamist op vrijwillig basis, het is geen levensstijl de ik mijzelf heb aangemeten, het is een vloek en ik ben het noodlottige slachtoffer. Mijn dorst naar dat verliefde gevoel is groter dan mijn honger naar hem...tenminste, op dat moment. Wat er ook wordt gezegd;op die momenten denk je niet aan de ander(en). In dat noodlotige moment waarin de polygamist in mij naar boven komt is het again me, myself en hij, niet jij.
Je kunt het zien als een zwakte, zo kijk ik er althans wel tegenaan. Mijn zwakte, mijn zwakte omdat ik het niet onder controle heb. Want als ik val op iemand, val ik hard, en wanneer ik val, gebruik ik iemand om mijn val te breken. Ik doe het nooit met opzet; sommige mannen zijn simpelweg te makkelijk om als val te gebruiken. Voor dit soort mannen voel ik dus niets hé..dat je het weet. Het "beoefenen" van polygamie gaat trouwens vanzelf wanneer je man/vriend de simple things compleet vergeet. Ik bedoel, I like them boys with swag, style and attitude, maar ze moeten ook weten how they should treat a lady, en dan bedoel ik niet op afwisselende basis. Continuïteit is toch echt het sleutelwoord. De ontbrekende stukken die jij niet vult, vult een ander wel. Trés annuyeux. Deze manier van denken is fouter dan wat dan ook. Affaires zijn uit den boze in mijn perfecte wereld, helaas is de mens verre van flawless. Het valt niet mooier te verwoorden dan de werkelijkheid. Het is zoals het is. Liefde in mijn leven is er genoeg. Familie en vrienden waar ik niet zonder zou kunnen en waar ik gelukkig ook nooit zonder hoef te zijn. De grote boze wereld was nog nooit eerder zo sereen, puur en vol begrip. Meer liefde dan dat ik mij ooit voor zou kunnen stellen...genoeg liefde.
Op dit moment is de oceaan waarin ik mij bevind kalm, mijn hoofd leeg, mijn hart is vol met liefde en ik dobber rustig rond. Wachtend op die ene golf die het waard is om op te worden meegevoerd.
Waarom? Vraagt hij me.
Zo graag wil ik je vraag beantwoorden maar ook voor mij is het antwoord buiten bereik.
Mijn hart is vreemd terrein voor mijn gedachten, voor mijn geweten. Mijn lichaam is een tempel beroofd van haar meest kostbare bezit: reden. Mijn geweten is zelden aanwezig en mijn lichaam doet wat het niet laten kan. Mijn hart laat zich meevoeren met elke golf die het waard lijkt om op mee te worden gevoerd..
De golven veranderen en toch blijf ik hetzelfde
Niet nadenkend over de consequenties van mijn handelen...doe ik wat ik wil, wanneer ik het wil.
Voor mij besta jij niet op zo'n moment. Op zo'n moment is het me, myself en hij
Hoe dit is gekomen zou ik niet weten, het is een honger welk ontvankelijk is voor elke vorm van voedsel en mijn lichaam stoot elke soort dan ook zo snel mogelijk weer af
Het is een obsessie, een verslaving, een slachtoffer van liefde en aandacht
Een probleem, een negativiteit welk ik kwijt moet zien te raken
Maar tegelijkertijd hou ik van mijn obsessie voor liefde en aandacht...het draait niet om seks bij mij. Het komt zeer zelden voor dat dit gebeurt, dus ik ben inderdaad een liefdesjunk, een aandachtsjunk en geen seksjunk, ofwel een nymfo. Ik ben verliefd op het gevoel van die lieve eerste lach, het eerste oogcontact en die eerste aanraking compleet met kriebels in het diepste van mijn buik.
"Waarom?" vraagt hij. Waarom niet? Denk ik zonder het daadwerkelijk hardop uit te spreken. Mijn verslaving staat los van mijn gevoelens voor mannen, of hij die ik mijn man noem. Het is geen geheim dat ik van aandacht houd en dat mijn hart een groot veldslag is. Dat weten zij vanaf het eerste moment. Nogmaals: ik ben er niet trots op, maar tegelijkertijd weet je wat je kunt verwachten van iemand als ik. Ik ga meer dan 100% voor iemand, wanneer je niet eens je break even point haalt moet je je blik op de huidige zaken aanpassen en misschien verandereren van leverancier. Jezelf meer dan honderd procent geven is meer dan genoeg, ervoor vechten: natuurlijk! Maar genoeg is genoeg. Aandacht moet vrijwillig worden gegeven, niet op commando.
De volgende keer ga ik het anders doen. You reap what you sow.
Ook moet er worden toegegeven dat wat ik vraag hetzelfde is als wat ik geef.
Het moment dat ik niet meer ontvang wat ik geef is cruciaal, gebeurt dit vaker dan eens dan is het bepalend. Geloof me wanneer ik zeg dat ik er niet naar op zoek ga. Het vind mij op de één of andere manier. Ja, vaak denk ik niet na, en ja, vaak kijk ik maar wat er gebeurt zonder aan anderen te denken.
Ik ben geen polygamist op vrijwillig basis, het is geen levensstijl de ik mijzelf heb aangemeten, het is een vloek en ik ben het noodlottige slachtoffer. Mijn dorst naar dat verliefde gevoel is groter dan mijn honger naar hem...tenminste, op dat moment. Wat er ook wordt gezegd;op die momenten denk je niet aan de ander(en). In dat noodlotige moment waarin de polygamist in mij naar boven komt is het again me, myself en hij, niet jij.
Je kunt het zien als een zwakte, zo kijk ik er althans wel tegenaan. Mijn zwakte, mijn zwakte omdat ik het niet onder controle heb. Want als ik val op iemand, val ik hard, en wanneer ik val, gebruik ik iemand om mijn val te breken. Ik doe het nooit met opzet; sommige mannen zijn simpelweg te makkelijk om als val te gebruiken. Voor dit soort mannen voel ik dus niets hé..dat je het weet. Het "beoefenen" van polygamie gaat trouwens vanzelf wanneer je man/vriend de simple things compleet vergeet. Ik bedoel, I like them boys with swag, style and attitude, maar ze moeten ook weten how they should treat a lady, en dan bedoel ik niet op afwisselende basis. Continuïteit is toch echt het sleutelwoord. De ontbrekende stukken die jij niet vult, vult een ander wel. Trés annuyeux. Deze manier van denken is fouter dan wat dan ook. Affaires zijn uit den boze in mijn perfecte wereld, helaas is de mens verre van flawless. Het valt niet mooier te verwoorden dan de werkelijkheid. Het is zoals het is. Liefde in mijn leven is er genoeg. Familie en vrienden waar ik niet zonder zou kunnen en waar ik gelukkig ook nooit zonder hoef te zijn. De grote boze wereld was nog nooit eerder zo sereen, puur en vol begrip. Meer liefde dan dat ik mij ooit voor zou kunnen stellen...genoeg liefde.
Op dit moment is de oceaan waarin ik mij bevind kalm, mijn hoofd leeg, mijn hart is vol met liefde en ik dobber rustig rond. Wachtend op die ene golf die het waard is om op te worden meegevoerd.
zaterdag 3 april 2010
Past. Present. Future.
You say all the things you don't mean to say, yet the words role of your tongue without the slightest effort. You do all the things you don't mean to do, yet you act as if there is no yesterday, no tomorrow and you disrespect the present.
The moment of here and now; the moment where "later" begins. The foundation of the future.
Reset your mind and heart. Now you're blank.
An empty piece of paper longing for the ink of life, an empty shell waiting to be filled with new life. A new you. The fresh start many people hope for, the second chance which many people never had and the life so many people pray for. Go through life embracing both future and past, though never let them determine the present; the past is history and the future is never guaranteed. Look ahead, and you will see your future smiling at you, look behind and your past is smiling at you, look within yourself and you will see that both past and future are insignificant. The past is not always what you want for it to be, and the future might not be. So change. Change.
Remember;
You are unwritten, undefined and unspoken until you write and define your own life with your own words. Say it out loud, scream from the top of your lungs and stick to what you believe.
Wisdom and knowledge are what you make of them, use them wisely and you will never feel unhappy, unappreciated and unwanted.
You are your own person and nobody else. Do not question the decisions you make; doubt is an unlabeled weakness which plays games with your mind and heart.
Go through life saying just the things you mean to say. Go through life doing just the things you want to do. But never let your conscious hold you down. Chances are there for the taking, just make sure that you take only the risks your body and spirit can handle. The human body and mind aren't machines with on- and off-buttons.
My mind is wonderful, it takes me to places and thoughts which seem almost impossible to exist. However, I let my it take my spirit to those places and let my heart get captured by its beauty and pureness. There is no such thing as impossible when you open your heart and soul for the magic of imagination and strength of the human mind.
I remember looking at life with a smile, I remember thinking about the future filled with positive anticipation.
I remember everytime I had invisioned another future with another person, another you, another me. Another tomorrow.
I am an addict. I am an addict of logic but a sucker for love. Love isn't logic, love does not require a SWOT-analysis, love does not require an explanation. Love requires two people with the same lust and love for life as for each other. It is true what they say: "what doesn't kill you only makes you stronger."
Let you mind go blank. For just this once. Think about nothing. What is the first thing that comes to mind? Start there. Change. Take back the control of your life. Physically, I have stopped growing. Mentally, the growing pains are continuously present. I embrace this. Mental growth and physical stimulation. The ultimate quest. The search for me, myself and love.
The moment of here and now; the moment where "later" begins. The foundation of the future.
Reset your mind and heart. Now you're blank.
An empty piece of paper longing for the ink of life, an empty shell waiting to be filled with new life. A new you. The fresh start many people hope for, the second chance which many people never had and the life so many people pray for. Go through life embracing both future and past, though never let them determine the present; the past is history and the future is never guaranteed. Look ahead, and you will see your future smiling at you, look behind and your past is smiling at you, look within yourself and you will see that both past and future are insignificant. The past is not always what you want for it to be, and the future might not be. So change. Change.
Remember;
You are unwritten, undefined and unspoken until you write and define your own life with your own words. Say it out loud, scream from the top of your lungs and stick to what you believe.
Wisdom and knowledge are what you make of them, use them wisely and you will never feel unhappy, unappreciated and unwanted.
You are your own person and nobody else. Do not question the decisions you make; doubt is an unlabeled weakness which plays games with your mind and heart.
Go through life saying just the things you mean to say. Go through life doing just the things you want to do. But never let your conscious hold you down. Chances are there for the taking, just make sure that you take only the risks your body and spirit can handle. The human body and mind aren't machines with on- and off-buttons.
My mind is wonderful, it takes me to places and thoughts which seem almost impossible to exist. However, I let my it take my spirit to those places and let my heart get captured by its beauty and pureness. There is no such thing as impossible when you open your heart and soul for the magic of imagination and strength of the human mind.
I remember looking at life with a smile, I remember thinking about the future filled with positive anticipation.
I remember everytime I had invisioned another future with another person, another you, another me. Another tomorrow.
I am an addict. I am an addict of logic but a sucker for love. Love isn't logic, love does not require a SWOT-analysis, love does not require an explanation. Love requires two people with the same lust and love for life as for each other. It is true what they say: "what doesn't kill you only makes you stronger."
Let you mind go blank. For just this once. Think about nothing. What is the first thing that comes to mind? Start there. Change. Take back the control of your life. Physically, I have stopped growing. Mentally, the growing pains are continuously present. I embrace this. Mental growth and physical stimulation. The ultimate quest. The search for me, myself and love.
Abonneren op:
Posts (Atom)