Waarom vrouwen vreemdgaan

D.w.z.: “Waarom ik vreemd ga.”


Laten we eerst even vooropstellen waarom de meeste mannen vreemdgaan: seks, aandacht, egostreling en aanzien. Natuurlijk zijn dit niet de enige redenen, maar wel de meest voorkomende. Waarom ga/ging jij vreemd?

Wat zijn de meest conventionele –voor zover wij het onderwerp al conventioneel kunnen noemen- redenen voor vrouwen om vreemd te gaan? De drang naar romantiek, passie en het gemis van iets in een relatie. Jezelf in een relatie vinden waarin jij je geïsoleerd en ongewaardeerd voelt, maakt het makkelijker om toe te geven aan de verleiding.

De eerste keer dat ik vreemd ging –voor mijn gevoel- was op 15-jarige leeftijd toen ik met mijn eerste vriendje ging. Alhoewel het geen fysieke vorm van vreemdgaan was, tenzij je handje vasthouden onder een zware vorm van overspel berekend, viel het mij zwaar dat ik het had gedaan. Ook maakt de gedachte daaraan los wat ik eigenlijk zocht iedere keer dat ik vreemdging: iemand die mijn hand vastpakt en mij met zo weinig mogelijk woorden zegt dat het wel goed komt met me. Weinig dingen zijn pijnlijker dan het blijven geven van liefde en aandacht, terwijl je er zelf om moet smeken. Waarom gaat iemand vreemd? Stiekem heb je de relatie al opgegeven, maar het idee van een relatie weerhoudt je ervan om weg te lopen. Soms, heel soms, zijn er geen redenen voor. Dan doe je het simpelweg omdat het kan; just because. Vertrouwen is niet alleen een belangrijk deel van een relatie; het is de betonnen fundering waar een relatie op rust en wordt gebouwd. Waarom gaat iemand vreemd? Simpel. Obsessief gedrag. Wanneer je partner je beschuldigt van tig dingen waar jij je niet mee hebt ingelaten en je daar onbewust voor straft, is het een kwestie voor tijd dat je doet waarvoor je bij voorbaat al van werd beschuldigt. Ergens op het world wide web zal er heus wel een onderzoek rondzwerven met als onderwerp: “hoe valse beschuldigingen alsnog tot daden kunnen leiden”.

Vreemdgaan heeft niet altijd met liefde te maken, beter nog, vreemdgaan is zelden het gevolg van een verliefdheid. Éénmaal ben ik vreemd gegaan uit verliefdheid. Maar alsnog waren alle hoofd factoren voor het overspel van vrouwen aanwezig: geen waardering, het niet ontvangen van genoeg liefde. Dan is het een kwestie van tijd en het wachten op het voorbijkomen van mr. Right-now. Alhoewel we de gedachte aan mr. Right koesteren, zijn de meeste mr. Right’s, mr. Right-now’s in vermomming. Graag zou ik geloven dat hij mijn mr. Right is, maar wanneer je dezelfde “fout” nogmaals begaat is het einde al gauw zoek.

Wat ook het verschil is tussen mannen en vrouwen die vreemdgaan; veel vrouwen geven hun partner voordat zij daadwerkelijk besluiten om vreemd te gaan, subtiele en soms sterke hints en kansen om hun eigen vreemdgang te belemmeren. De zinnen: “het voelt niet meer zoals eerst”, “misschien dat we even een pauze moeten inlassen”, “zullen we er samen even tussen uit gaan, gewoon jij en ik?” en het overduidelijke “als jij mij geen aandacht geeft, doet een ander het wel”, zijn hier sterke voorbeelden van. En oh wee heren, als je denkt dat ze bluft. Dat doet ze niet. Ze zal je niet verlaten, maar ze zal het er wel heel dicht bij in de buurt laten komen.

Niet iedereen die vreemdgaat is er op uit om vreemd te gaan. Vreemdgaan valt weliswaar nooit goed te praten, toch moet er gekeken worden naar de manier waarop alles is voorgevallen. Het ene geval van vreemdgaan is nooit het andere. Vaak draait het om aandacht, om aanzien, om lust, of simpelweg iemand die je hand vasthoud. Maar soms, heel soms, draait het om liefde. Vreemdgaan is zeer zeker niet iets om weg te wuiven, maar geef toe heren: vaak worden de waarschuwingen die eraan voorafgaan gedeponeerd in de “ik-negeer-het-in-de-hoop-dat-het-verdwijnt-”bak.

Hmm

I'm supposed to say something good right now

But love kicked me in the ding-ding-ding

I'm laying on the floor and the bitch keeps kicking

Karma ?

If karma would exist, I would be with you

I wouldn't be hurt, I wouldn't cry

Cuz honestly I've got more things to do

Better things.

I could kiss you right about now

You would kiss me back

You would say I mean the world to you

And I would answer, is that all I do?

Vroege vogel

Hier zit ik dan om 05.11 a.m. in de vroege ochtend achter mijn laptop met een fles cranberry sap. Zoals weersloerie Kelly al voorspelde: vannacht blijft het niet droog.. Op de één of andere manier lijk ik de slaap niet te kunnen vatten, of andersom, het is maar hoe je het bekijkt. Daar lag ik dus, uren in bed naar mijn plafond te staren, proberen uit te vogelen wat mijn doel is. Of tenminste welke richting ik uit moet.
Ik weet het niet. Momenteel ben ik al tien maanden van school, acht maanden single, twee maanden werkloos en één maand (en ik kan het niet mooier laten klinken dan het is) BLUT. De meeste affectie krijg ik van mijn chihuahua Zui, en zelfs zij gromt wanneer ze verwikkeld is in belangrijkere zaken dan ik; kluiven aan haar botje bijvoorbeeld. Kelly die in haar nieuwe reclame voor een niet nader te bespreken website de fameuze woorden “Oant moarn” van sbs6’s disfunctionerende weerman Piet Paulusma op grandioze manier weet nog irritanter te laten klinken is tegenwoordig het hoogtepunt van mijn avond/nacht.
Toevallig heb ik zeven dagen geleden heb ik mijzelf het doel gezet om Twilight: Breaking Dawn, á zevenhonderd pagina’s binnen zeven dagen uit te lezen, en ik deed het binnen zes dagen, dat verdient wel een applausje. Ik prefereer eigenlijk een lekker glas rosé, echter, door recente ontwikkelingen betreffende de staat van mijn hersenen en lever heb ik besloten dit eens links te laten liggen.
Wat ik er al niet voor over zou hebben om lepeltje lepeltje midden in de nacht wakker te worden naast een heerlijke verschijning – met het liefst een mediterraans uiterlijk – om alles te doen behalve slapen…puzzelen bijvoorbeeld. Naakt twister spelen is ook een optie hoog op mijn wishlist. Hem in zijn nek kussen, zachtjes in zijn lip bijten, de verlangen in elkaars ogen zien, zijn handen over mijn lichaam laten gaan…ik dwaal af. Oftewel: acht maanden single is geen pretje, iedereen die mij kent weet dat alleen zijn voor gelijk staat aan een death sentence. Een aantal dagen geleden werd ik wakker met een bijna orgasme, met de nadruk op BIJNA.
Toch moet ik nadenken over het feit wie ik nu eigenlijk voor de gek houd of wil houden, ik heb geen tijd voor een relatie en het wonen bij mijn ouders geeft ook niet bepaald een mogelijkheid voor passievolle nachtelijke escapades (lees: neukfestijen). Okee, ik heb zeeën van tijd zou je zeggen, afgaand op mijn huidige leefstijl: het hebben van geen leven. Ik date ook wel. Hier en daar. Soort van. Denk ik. Mentaal gezien ben ik er blijkbaar nog niet klaar voor. Ook zijn mijn eisen verschrikkelijk, punt. Tijdens de afgelopen acht maanden is er één persoon geweest waarvan ik dacht: jij moet hem zijn, de volgende. Niets mis met hem, hij heeft passie voor wat hij doet, ambities, hij is ontzettend lief, aardig. Hij is zelfs heet. Enige obstakel is TIJD, patience is a virtue en ik ben niet bepaald virtuous. Ja, ik lieg niet. Nu ik even nadenk heb ik het gevoel dat ik mezelf even moet slaan. Één moment hoor.

AUCH!

Okee, waar waren we? Acht maanden single, blut, oant moarn, zevenhonderd pagina’s in zeven dagen, de volgende, ik die dom doe…aha. Eigelijk kan er ook over mijn feitelijke probleem worden heengedraaid, dus blijf ik dat ook gewoon doen. Eerlijk zijn tegen mijzelf en bepaalde mensen heeft me de afgelopen dagen wederom zwaar in mijn ass gebeten. Waarom is voor mij ook een vraag. Tussen waarheid en leugen lag voor mij vaak een glibberig pad, op liefdes gebied gezien, en ik ben geneigd om mijn oude gewoonte weer in gebruik te nemen. Of ervoor zorgen dat daar geen noodzaak voor is. Vanaf nu zal ik meer aandacht besteden aan het focussen op positieve energie overal om mij heen. Misschien dat ik ooit een simpel en motiverend PEP-versje voor mijzelf moet verzinnen, als personal soundtrack om het zo te noemen. Iets in de trant van: “Je kunt alles wat je wilt want je hebt een grote bil!” Dat is natuurlijk slechts een richtlijn.
Eenmaal aangekomen bij het onderwerp positieve energie, lijkt het mij ook toepasselijk om een aantal mensen te ontwijken tijdens deze nieuwe ingeslagen richting. Te ontwijken mensen: Maxime Verhagen – wat een rotkop zeg -; Heidi Montag –te weinig zelfvertrouwen, te grote siliconen-; Kanye West –hij bugged me gewoon-; en Maik de Boer –en dat is niets ten nadele van de oorlog-.
Afijn, mooi dat ook ik mijzelf niet serieus lijk te nemen. Geen relatie, geen school tot oktober, geen inkomen, geen héérlijke seks. Zo staat het er nu voor. Gelukkig dat ik beschik over talent, intelligentie, humor, sarcasme, gladde benen, een getande huid en een gezonde dosis zelfspot!

What if.. ?

What if the sky was pink and the clouds were green?
What if heads were purple and limbs were blue?
What if nothing was what it seems?
What if you were me and I were you?
What if the world was flat in stead of round
What if the birds couldn't sing and didn't make a sound..
What if we had four fingers and two pair of legs?
What if women wouldn't get pregnant but in stead lay eggs?
What if you and I were never meant?
What if you and I were nothing? Not even friends?
What if I hadn't cheat, what if I hadn't lied?
What if all those times, you never made me cry?
What if my love had never found your heart?
What if our love knew no ending, not even a start?
Would we notice each other and kiss when we would meet?
Would we stop to say hi in the middle of a street?

What if I were you, and you were me.. ?
I would push myself of a cliff to set my love free.

Don't stand to close to the water.

Sooner or later; it had to come; the true encounter with my feelings.
I saw the light. Or better, I encountered myself drunk and heartbroken in the water. I lost my balance; I fell. And I fell hard. I did not even fell directly into the water; something thought it would be funny if first I would slam against the side of a boat. Metaphorically speaking of course.

I saw my life flashing before my eyes and felt the cold water touch my skin. How did it come this far? For just a second, I wasn't planning on swimming. Just a second, I gave up. My Birkenstocks still on my feet, keys in my pocket and phone no where to be found. First things first.
Get out of the water Alys. Trying to climb on a boat wasn't paying off. In the distance I saw white stairs against the side of the wall. All I could think and feel were pain and cold. There must have been an angel on my shoulder I remember thinking.
Further down the street, in the middle of it, I saw a red light blinking. I walked towards it, and there it was..my phone. Unharmed, waiting for me. It was so cold. I was so close, so I called. But the angel on my shoulder wasn't there anymore. In my effort walking to the main road I fainted. Explaining the gigantic bump on my head. I remember a homeless man trying to get me up, asking people passing by for help. Nothing. I was so close. Nothing. Now I am at peace. At least I did not give up. Giving up on something I believe in ain’t my style. Good news for me though. I stopped believing. All the love I had turned into hate. A hate so deep, Lucifer himself would be petrified.

Having to have done bad things, does not make me a bad person. Having to have done nothing when you could have done something, is what makes you an empty person. Yes I encountered myself. In the name of love, or something that seemed like it, I have done some fucked up shit. This being the worst of all. It hurts as a mofo. I am a shamed of being as weak as I was. I had stored all my anger and pain deep inside. I laughed when nothing was funny, I smiled when nothing was good and I changed when it wasn’t worth to be different. Nobody who knew. Nobody who noticed. Nobody who cared. But at least I know now. Now I know. You come alone, you die alone. In the mean while, we hope to live side by side with the people genuinely loving and caring for us.

Do.

If you would hate me, I'd say; bring on the pain,
If you would want me, i'd say; just play your game,
If you would love me, I'd say; cherish me untill eternity,
Bless me with dreams and shine your light on me,
Keep me safe, keep me from fear,
Protect me for ever and keep me near,
Make me scream, make me cry,
But at the same time, whipe the tears from my eye,
Take me by the hand, promiss we'll never part,
Look at my eyes and close me in your heart,
If you would love me, I would love
you too,
If you would ask, I'd say; I will forever do
Your love is a blessing from He,
He who I love, He who sets us free,
You and I, we don't differ that much,
You feel it too, everytime we touch,
If there is a Lucifer he would laugh so hard,
Cause even a love like ours, couldn't prevent us to part,
So what if we're different, so what if we're lost,
We are one another and serve the same Lord,
Allah, Jehova, God or Dja We,
You and I are the same... alleen wij twee.

Kind van de wereld

Ik ben een kind van de wereld.
Vraag me waar ik vandaan kom en ik zal het volgende antwoorden: ik ben een kind van God, een voortzetsel van de aarde, een engel van de hemel, een persoon van de wereld, pion van de technologie en de liefde van mijn ouders. Net als jij, jouw naasten en jouw buren. Net als iedere ander heb ik mijn persoonlijke errors, mis-calculaties en systeemfouten. Ja, de mens heeft fouten, alleen zijn de meesten te hypocriet om dit in te zien. Ik ben een kind van de wereld gevangen in een systematische sleur van een door anderen gecontroleerde maatschappij en "realiteit".
Ik ben een kind dat opstaat en vervolgens de planning overhoop haalt. Weg met de doctrine van de maatschappij van nu. Naar mijn ervaringen ben ik een kind van God, geen mak lammetje of hoopje deeg welke kan worden gevormd naar anders wil en wensen. Dag na dag, keer op keer: opstaan, baden, ontbijt, studie/werk, boodschappen, koken, socialisen, ik-tijd, baden, slapen, waarna de volgende dag, de dag erna en die dag dáárna de cyclus zichzelf voortzet. Een vicieuze cirkel kent immers geen invalshoeken; haakjes, ogen en lussen zijn voor eigen risico. En risico's zijn nou eenmaal risico's omdat niet iedereen ze neemt. Iedereen twijfelt, iedereen kent angsten, dit is echter geen reden om je leven tot in de detail te plannen, of nog erger, je leven een vast patroon te geven. Meestal realiseer je zoiets niet tot er een moment komt waarop er even niets te doen is wat aan een dagelijks/wekelijks patroon voldoet, óf wanneer je toch je keerpunt bereikt. Mijn keerpunt kwam nog net op tijd. Keerpunt voor mij was de ochtend waarop ik een stap de bakkerij in zette en de mevrouw achter de toonbank vriendelijk vroeg: twee eierkoeken en een krentenbol? De voorspelbaarheid van mijn leven was zelfs zichtbaar in de ogen van de parttime verkoop medewerkster bij de bakkerij. Misschien dat ik mijn leven op de rails moest zetten.
Mijn leven weer op de rails zetten...? Mijn leven gaat "goed", staat op het spoor naar de stellingen van de hedendaagse maatschappij. Voor zover ik het weet heeft een spoor een begin, en een eindpunt en soms is het begin het einde. Een spoor staat vast. Het lot is echter veranderlijk door de keuzes waar je gaandeweg voor wordt gesteld. Laat die trein van de hedendaagse sleur eens ontsporen en neem de wandel route. Geniet. Neem elk geluid, elke geur, elke kleur en elke lach in je op.
Gisteren was van hen.
Vandaag is jouw dag.